บทที่ 102 ความจริงอันโหดร้าย

"ไอ้หมอเซนท์น่ะเหรอ! โง่จะตายชัก!" เขายกมือตบโต๊ะด้วยความสะใจ "มัวแต่หลงอำนาจตัวเอง แต่กลับตามเกมผมไม่ทันสักก้าว ป่านนี้คงวิ่งวุ่นหาหลักฐานงี่เง่าอยู่ มันไม่มีทางรู้หรอกว่าคนที่สร้างเรื่องปวดหัวให้มันทั้งหมด... คือผม!"

ความโอหังพุ่งทะยานจนถึงขีดสุด คีรินจ้องมองร่างระหงด้วยสายตาลุ่มหลง มั่นใจเต็มเปี...

เข้าสู่ระบบและอ่านต่อ