บทที่ 21 สับสนและหลบหน้า

แสงแดดอ่อนยามเช้าลอดผ่านผ้าม่านเข้ามาตกกระทบเตียงกว้าง ร่างระหงใต้ผ้าห่มผืนหนาขยับตัวช้าๆ เรย์มินิ่วหน้ายกมือขึ้นนวดขมับ อาการปวดหัวตึบๆ ยังคงหลงเหลือ ทว่าอุณหภูมิร่างกายที่เคยร้อนระอุจากพิษไข้กลับมาเป็นปกติแล้ว

หญิงสาวกะพริบตาถี่เพื่อปรับแสง แต่ทันทีที่สติสัมปชัญญะกลับมาครบถ้วน ภาพเหตุการณ์เมื่อคื...

เข้าสู่ระบบและอ่านต่อ