บทที่ 45 จุดชนวนความแค้น

เซนท์ค่อยๆ วางมือของเรย์มิลงบนฟูกเตียงอย่างทะนุถนอมที่สุด ราวกับกลัวว่าผิวเนื้อบอบบางนั้นจะบอบช้ำไปมากกว่านี้ เขาโน้มตัวลงประทับริมฝีปากบนหน้าผากมนอย่างแผ่วเบาและเนิ่นนาน สัมผัสถึงไออุ่นที่แผ่ออกมาจากการนอนหลับที่ไร้สติ ก่อนจะยืดตัวลุกขึ้นยืนเต็มความสูง ท่าทางของเขาดูนิ่งสงบ แต่ดวงตากลับหม่นแสงลงอย่...