บทที่ 69 ความรู้สึกที่พังทลาย

หยาดน้ำตาอุ่นร้อนทะลักซึมผ่านเนื้อผ้าเชิ้ตสีเข้มจนเปียกชุ่ม เซนท์ทิ้งสองแขนไว้ข้างลำตัว ปล่อยให้คนตัวเล็กที่หมดเรี่ยวแรงซบหน้าสะอื้นไห้อยู่กับอกกว้างโดยไม่ปัดป้อง ทุกลมหายใจที่สะท้านขึ้นลงของเรย์มิเหมือนเศษแก้วที่บาดลึกลงไปในความรู้สึกของเขา

ความเงียบโรยตัวลงมาครอบคลุมห้องพักฟื้น มีเพียงเสียงร้องไห...