บทที่ 77 คุกเข่าสารภาพบาป

เสียงหอบหายใจหนักหน่วงที่ดังประสานกันค่อยๆ แผ่วลงจนเหลือเพียงความเงียบงัน เซนท์ยังคงฟุบหน้าซุกอยู่กับซอกคอขาวเนียน เขากดจูบซับหยาดเหงื่อที่ขมับของเรย์มิอย่างแผ่วเบา ก่อนจะค่อยๆ ยันกายลุกขึ้นจากความอ่อนนุ่มที่กักขังเขาไว้

"แผลเป็นยังไงบ้าง เจ็บมากไหมเรย์" น้ำเสียงทุ้มพร่ากระซิบถาม เขากวาดสายตามองบาด...

เข้าสู่ระบบและอ่านต่อ