บทที่ 3 Ep.3
“เกี่ยวกันมากทีเดียวครับเพราะสิ่งที่ผมต้องการให้คุณช่วยก็คือ... ผมอยากให้คุณไปเป็น ‘มิวส์’ และภาพลักษณ์หลักให้กับโปรเจกต์อาณาจักรแห่งใหม่ของคีรันที่กำลังจะเกิดขึ้นที่นี่ ไม่ทราบว่าคุณจะพอสนใจร่วมงานกับเราหรือเปล่าครับ ผมสามารถตัดสินใจเรื่องค่าตอบแทนให้คุณได้ทันที หรือหากต้องติดต่อผ่าน เอเจนซี่ของคุณ ผมก็พร้อมจะจัดการให้เร็วที่สุด”
แอนโทนี่ลอบสังเกตปฏิกิริยาของหญิงสาวอย่างละเอียด เขาไม่พบร่องรอยของความตื่นเต้นหรือความโลภในดวงตาคู่หวานนั้นเลยแม้แต่น้อย ใบหน้าของพินอินยังคงราบเรียบ ทว่าสิ่งที่ซ่อนอยู่ลึกๆ คือความสั่นไหวบางอย่างที่สะท้อนออกมาผ่านแววตาหม่นเศร้า ซึ่งทำให้เขารู้สึกไม่มั่นใจเป็นครั้งแรกว่าเธอจะยอมรับข้อเสนอที่ผู้หญิงค่อนโลกต่างถวิลหาหรือไม่
“งานภาพลักษณ์หรือคะ...” พินอินทวนคำพลางเลิกคิ้วเรียวสวยขึ้นสูง เธอมองหน้าแอนโทนี่ด้วยความรู้สึกแปลกใจและสับสนลึกๆ ในใจ “หมายถึงต้องไปทำงานในฐานะตัวแทนของกลุ่มบริษัทริคาร์โด้ เจมส์ อย่างนั้นหรือคะ”
“ครับ งานนี้เป็นโปรเจกต์ระดับมาสเตอร์พีซของคาร์ส เขาต้องการถ่ายทอดจิตวิญญาณของท้องทะเลไทยผ่านภาพลักษณ์ของผู้หญิงที่คู่ควร มันไม่ใช่แค่ภาพนิ่งในนิตยสารทั่วไป แต่มันคือการบันทึกประวัติศาสตร์การขยายอำนาจของเขามายังเอเชีย” แอนโทนี่อธิบายด้วยน้ำเสียงหนักแน่นเพื่อให้เธอเห็นถึงความสำคัญของงานที่ท่านประธานผู้เอาแต่ใจของเขาตั้งเป้าไว้
“สถานที่ล่ะคะ... ต้องทำงานที่ไหน และต้องใช้เวลานานเท่าไหร่” เธอเริ่มซักไซ้ด้วยความสนใจที่เจือไปด้วยความกังวล
“สถานที่หลักคือวิลลาส่วนตัวและชายหาดลึกลับแถบนี้แหละครับ เราคงต้องใช้เวลาทำงานร่วมกันอย่างใกล้ชิดสักสองหรือสามเดือน เพื่อให้ได้ภาพลักษณ์ที่สมบูรณ์แบบที่สุดตามมาตรฐานของคีรัน”
“ขอบคุณสำหรับคำตอบของคุณค่ะ แต่น่าเสียดายที่ฉันยังไม่สามารถให้คำตอบกับคุณในวันนี้ได้ทันที ฉันต้องการรายละเอียดที่ชัดเจนมากกว่านี้อีกสักนิด... และหากฉันตัดสินใจรับงานนี้ ฉันสามารถตัดสินใจได้ด้วยตัวเองค่ะ ไม่ต้องผ่านเอเจนซี่ที่ไหน เพราะฉันไม่ได้เป็นนางแบบในสังกัดของใครทั้งนั้น”
ประโยคสุดท้ายของเธอทำให้แอนโทนี่แทบจะร้องตะโกนออกมาด้วยความยินดี “ว้าว! ถ้าคุณตัดสินใจเองได้ก็ดีเลยครับ เพราะคาร์สต้องการคนใหม่มารับหน้าที่นี้เร็วที่สุด และเขาต้องการผู้หญิงที่มีนัยน์ตาแบบคุณนี่แหละ... ดวงตาที่สามารถถ่ายทอดความรู้สึกปรารถนาและความโศกเศร้าที่งดงามได้อย่างชัดเจน คีรันจะต้องพอใจในตัวคุณอย่างแน่นอนถ้าคุณยอมมาเป็นภาพลักษณ์ให้กับเขา ผมเชื่อสายตาตัวเองว่าเลือกไม่ผิดคนแน่ๆ คุณมีคุณสมบัติครบทุกข้อที่ท่านประธานต้องการ”
“คุณมั่นใจทั้งที่เพิ่งพบฉันครั้งแรกน่ะหรือคะ” พินอินถามกลับพร้อมรอยยิ้มจางๆ ที่ดูเหมือนจะพร้อมแปรเปลี่ยนเป็นหยาดน้ำตาได้ทุกเมื่อ
“หึๆ... คนอย่างแอนโทนี่ เปโลติโน่ มือขวาของมาเฟียผู้ยิ่งใหญ่ไม่เคยมองคนพลาด โดยเฉพาะคนที่จะมาอยู่เคียงข้างคีรัน” เขาเอ่ยอวดด้วยน้ำเสียงภาคภูมิใจและเชื่อมั่นในสัญชาตญาณของตน
“บอกตามตรงว่าฉันยังไม่มั่นใจในตัวเองด้วยซ้ำ ไม่เคยคิดว่าจะมีโอกาสได้ร่วมงานกับคนที่มีอิทธิพลระดับโลกอย่างเจ้านายของคุณ ฉันคงทำตัวไม่ถูกถ้าต้องเผชิญหน้ากับเขา...” เธอเอ่ยเสียงแผ่วเบาด้วยความประหม่าที่สัมผัสได้ชัดเจน
“ผมเข้าใจครับ... เอาเป็นว่าผมขอเบอร์โทรศัพท์กับอีเมลของคุณไว้ แล้วผมจะส่งรายละเอียดของโปรเจกต์พร้อมค่าตอบแทนมหาศาลที่คุณจะได้รับไปให้พิจารณา ผมมีเวลาให้คุณตัดสินใจสองวัน และถ้าคุณตกลง... โทรหาผมได้ตลอดเวลายี่สิบสี่ชั่วโมงครับ”
พินอินครุ่นคิดอยู่ครู่ใหญ่ภายใต้บรรยากาศที่เริ่มกดดันด้วยเงาร่างของความยิ่งใหญ่ที่แอนโทนี่หยิบยื่นให้ ก่อนจะตัดสินใจเดินไปหาปากกากับกระดาษมาเขียนข้อมูลติดต่อส่งให้แอนโทนี่ ส่วนเขาก็รีบหยิบนามบัตรสีดำสนิทขอบทองที่ดูหรูหราและทรงพลังส่งให้เธอเก็บไว้
“หวังว่าเราจะมีโอกาสได้ร่วมงานกันนะครับ คุณพินอิน” แอนโทนี่ยื่นมือไปสัมผัสมือบางของหญิงสาวด้วยความสุภาพ ทอดสายตามองเธอด้วยความหวังว่าเธอจะเป็นกุญแจสำคัญที่ช่วยคลี่คลายอารมณ์ดุดันของท่านประธานคีรันได้
“อย่าเพิ่งตั้งความหวังกับฉันนักเลยค่ะ ฉันอาจจะไม่รับงานนี้เพราะดูเหมือนมันจะเป็นภาระที่ยิ่งใหญ่เกินตัวสำหรับฉัน” พินอินบอกเสียงเบาหวิว ราวกับกำลังบอกตัวเองมากกว่าบอกคนตรงหน้า
“อย่าถ่อมตัวเลยครับ แค่เห็นแววตาที่เหมือนมีน้ำตาคลออยู่ตลอดเวลาของคุณในแวบแรก ผมก็มั่นใจแล้วว่าคุณคือ ‘เพชรแท้’ ที่คาร์สกำลังตามหา ผมเชื่อมั่นว่าคุณสามารถทำงานนี้ได้แน่ๆ”
“ขอบคุณที่เชื่อใจฉันค่ะ ฉันขอเวลาคิดสักสองวันแล้วจะติดต่อกลับไปนะคะ” เธอกล่าวลาด้วยกิริยาที่นุ่มนวล
