บทที่ 14 นึกว่าจะให้ค้างที่นี่

วางสายจากมารดาแล้วเขาก็เกินก็ไปยังบ้านพักของพิจิกาอีกครั้ง แต่เขาคงคุยนานไปหน่อยเพราะตอนนี้ไฟในตัวบ้านมืดสนิทเหลือไว้แค่ไฟที่หน้าประตูเท่านั้น

พีราวัชรรู้สึกเสียดายที่เมื่อครู่เขายังไม่ได้ไลน์ของเธอเพราะมารดาโทรเข้ามาก่อน แต่พรุ่งนี้เช้าเขาจะต้องรีบไปดักรอก่อนที่เธอจะกลับ

ความรู้สึกบางอย่างบอก...