บทที่ 5 อยากพักจริงๆ
“นาทีนี้แม่ขอใครก็ได้ ที่รักลูกก็พอเรื่องอื่นไม่สนใจอยู่แล้ว”
“แล้วถ้าเจอคนที่ใช่ก็รีบบอกพ่อเลยจะได้ไปสู่ขอให้นะ”
“พ่อครับ จะไม่ให้เราลองคบกับหน่อยเหรอครับ”
“จะลองคบกันให้เสียเวลาทำไมเจอก็แต่งเลยสิ แล้วค่อยมาศึกษากันทีหลังก็ได้ ดูพ่อกับแม่สิคุยกันแค่เดือนเดียวเองนะ”
“มันคงไม่กี่คนหรอกครับที่จะเจอคนที่ใจตรงกัน ผมว่าพ่อกับแม่เป็นพรหมลิขิตหรือไปก็คงทำบุญร่วมกันมาแน่ๆ”
“พูดถึงทำบุญ วันพรุ่งนี้บ้านน้าตุ๊กจะทำบุญเลี้ยงเพลพระพีร์ไปกับแม่หน่อยนะลูก” คุณประภัสสรยิ้มอย่างเจ้าเล่ห์ เพราะเพื่อนรุ่นน้องคนนี้บอกว่าจะพาหลานสาวมาแนะนำให้กับพีราวัชรรู้จัก
“ครับแม่”เขารับคำแต่ก็เห็นว่ามารดาแอบยิ้ม ชายหนุ่มจึงตัดสินใจได้ทันทีว่าเขาควรหาเวลาพักผ่อนบ้าง
พอมารดาเดินขึ้นไปยังชั้นสองแล้วเขาก็มองหน้าบิดาที่กำลังกลั้นยิ้มอยู่เหมือนกัน
“ผมว่าไม่ใช่แค่ทำบุญใช่ไหมครับ แม่ต้องมีอะไรแอบแฝงแน่”
“ทำไมถึงคิดอย่างนั้นล่ะ”
“ผมเห็นแม่แอบยิ้มครับ ผมว่าพรุ่งนี้ผมไปเที่ยวดีกว่า ผมฝากพ่อบอกแม่ด้วยนะครับว่าผมอยากไปพักผ่อนสักสองสามวัน”
“ไหนว่ากลัวจะเจอคนรู้จักไง”
“ผมไม่ได้ไปภูเก็ตนี่ครับพ่อ ไปแค่เสม็ดเอง ไปวันธรรมดานักท่องเที่ยวไม่เยอะครับ บางทีจะได้หาสะใภ้ฝรั่งมาให้มา”
“ให้มันจริงเถอะพ่อก็อยากมีหลานเป็นลูกครึ่งเหมือนกัน” ธวัชชัยหัวเราะก่อนจะเดินตามภรรยาขึ้นชั้นสอง
พีราวัชรกำลังจะกดโทรออกเพื่อให้เลขาจองโรงแรมแต่ เปลี่ยนใจเพราะถ้าเลขาเป็นคนจองมารดาจะต้องรู้แน่ว่าเขาหลบไปเที่ยวที่ไหน
พอจองโรงแรมเสร็จเขาก็จัดของใช้ที่จำเป็นลงกระเป๋า ชายหนุ่มเปิดตู้เสื้อผ้าด้านริมสุดที่เป็นชุดสำหรับใส่เที่ยวทะเลซึ่งน้องสาวเคยซื้อไว้ให้ เขาเลือกแต่เสื้อเชิ้ตแขนสั้นและกางเกงผ้ายาวแค่เขากับรองเท้าแตะแบบสวมเพื่อเข้ากับบรรยากาศริมทะเล
จัดของเสร็จก็ขับรถไปนอนที่คอนโดเพราะกลัวว่าถ้าออกบ้านตอนเช้ามารดาจะสงสัยที่เห็นเขาถือกระเป๋าเดินทาง
“ขอโทษนะครับแม่ แต่ผมอยากพักผ่อน ผมยังไม่พร้อมจะมีใครครับแม่” เขามองไปบนชั้นสองของตัวบ้านก่อนจะขับรถออกมาในเวลาเกือบเที่ยงคืน
........
พอถึงวันเดินทางพิจิกาก็ ได้รับโทรศัพท์จากพี่ญาดาว่าต้องพามารดาไปหาหมอเพราะท่านหกล้ม การเที่ยวครั้งนี้พิจิกาจึงเดินทางคนเดียว
หญิงสาวนั่งรถตู้มาถึงท่าเรือตั้งแต่เที่ยงจากนั้นก็ขึ้นเรือไปยังเกาะเสม็ด ที่พักของเธอเป็นพูลวิลล่าที่มองเห็นวิวทะเล ทั้งหาดทรายขาวและท้องทะเลสีฟ้าบวกกับเสียงคลื่นกระทบฝั่งทำให้หญิงสาวผ่อนคลายได้เป็นอย่างมาก
หลังจากเอาของเก็บเรียบร้อยเธอก็เดินมาหน้ารีสอร์ต เช่าจักรยานยนต์คันเล็กหนึ่งคันเพื่อขี่ไปเที่ยวรอบเกาะ เธอเช่าไว้ทั้งหมดสามวันเพราะไม่อยากจะเสียเวลามาเช่าใหม่ ก่อนจะมาที่นี่พิจิกาก็ศึกษาสถานที่ท่องเที่ยวมาบ้างแล้วจึงไม่ต้องถามใครให้วุ่นวาย
แดดตอนบ่ายค่อนข้างแรงหญิงสาวจึงแวะที่คาเฟ่แห่งหนึ่งนั่งจิบกาแฟและสั่งเค้กมาทานจนอิ่มก็ขับรถกลับไปที่รีสอร์ต
พอแดดร่มลมตกก็สวมชุดว่ายน้ำแต่เพราะมาคนเดียวจึงไม่กล้าไปเดินที่ชายหาดจึงเลือกที่จะว่ายน้ำสระแทน ว่ายจนเหนื่อยก็อาบน้ำและเดินออกมาทานอาหารทะเลที่ทางรีสอร์ตจัดไว้ให้
หลังอาหารเย็นเธอก็กลับมานอนเล่นที่ห้องพัก รอเวลาที่จะไปยังบาร์ที่เห็นเมื่อตอนกลางวัน เพราะนึกครึ้มอยากจะหาอะไรดื่มทั้งที่ปกติแล้วเป็นคนไม่ดื่ม แต่ไหนๆ ก็มาเที่ยวทั้งทีเธอก็อยากสนุกสุดเหวี่ยงเพราะที่นี่ไม่มีใครที่เธอรู้จักและตอนนี้เธอก็โสดสนิทจึงไม่ต้องแคร์อะไรทั้งนั้น
พิจิกาเลือกที่จะเดินมาดื่มที่บาร์ซึ่งอยู่ติดกับรีสอร์ต เธอสั่งเครื่องดื่มที่ดีกรีไม่สูงมากตามคำแนะนำของบาร์เทนเดอร์จากนั้นก็นั่งจิบไปเรื่อย เมื่อเวลาผ่านไปเสียงเพลงที่เปิดก็เริ่มจะครึกครื้นขึ้นนักท่องเที่ยวต่างพากันโยกย้ายไปตามจังหวะดนตรีที่เร้าใจ หญิงสาวซึ่งนั่งอยู่ติดเคาน์เตอร์บาร์ก็โยกไปตามจังหวะ ยิ่งเห็นว่าแทบไม่มีคนไทยเลยเธอก็ยิ่งไม่ต้องอายใคร
มีนักท่องเที่ยวชาวต่างชาติคนหนึ่งชวนพิจิกาออกไปเต้นหญิงสาวก็ไม่ได้ปฏิเสธเพราะเห็นว่าเป็นสถานที่เปิดโล่งและไม่ได้เสียหายอะไร เขาถามเธอว่าพอจะพูดภาษาอังกฤษได้ไหม พอหญิงสาวบอกว่าได้เขาก็แนะนำตัวเองด้วยภาษาอังกฤษว่าตนเองนั้นชื่อมาร์ตินและมาเที่ยวที่นี่คนเดียวเป็นครั้ง ทั้งสองคุยกันไปด้วยเต้นกันด้วยเหมือนกันว่ารู้จักกันมานาน
“คืนนี้มีคนไทยด้วยเหรอ” ชายหนุ่มที่เข้ามานั่งทีหลังถามบาร์เทนเดอร์
“ครับ แล้วคุณล่ะครับหายไปนานเลยนะ” บาร์เทนเดอร์ที่พ่วงตำแหน่งผู้จัดการร้านทักทายพีราวัชร
“งานยุ่งน่ะ ที่ร้านเป็นยังไงบ้างล่ะ” พีราวัชรมาที่นี่หลายครั้งจนคุ้นเคยกับผู้จัดการร้านเป็นอย่างดี
“ก็เรื่อยๆ ครับ ไม่ใช่วันหยุดคนเที่ยวก็น้อยครับ ยังดีว่ามีชาวต่างชาติมาเที่ยวบ้าง คุณพีร์ล่ะครับ นึกยังไงถึงมาเที่ยวไม่ใช่วันหยุดยาวสักหน่อย”
“เบื่อๆ น่ะ อยากมาพักผ่อนบ้าง มาวันธรรมดาแบบนี้ผมว่าผมดีเหมือนกันนะ คนไม่เยอะดี ไม่ค่อยอึดอัดเท่าไหร่”
“แต่สาวๆ ก็ไม่ค่อยเยอะด้วยนะครับ” ผู้จัดการร้านพูดอย่างรู้ทัน เพราะชายหนุ่มคนนี้มาเที่ยวทีไรมักจะได้สาวๆ ตามกลับไปนอนด้วยทุกครั้งทั้งชาวไทยและชาวต่างชาติ
“ครั้งนี้อยากพักผ่อนจริงๆ ไม่ได้มาจีบสาว”
“หล่ออย่างคุณพีร์ไม่ต้องจีบหรอกครับ แค่คุณยิ้มสาวๆ ก็วิ่งตามแล้วล่ะ นี่ถ้าน้องสาวผมอยู่ที่นี่ก็คงวิ่งตามคุณพีร์ไปแล้วเหมือนกัน”
“ไม่ถึงขนาดนั้นหรอกน่าคุณก็พูดเกินไป” พีราวัชรยกเครื่องดื่มขึ้นมาจบ ตาจ้องไปยังหญิงสาวร่างระหงที่โยกย้ายส่ายสะโพกอยู่กับหนุ่มชาวต่างชาติตรงหน้า สมองกำลังคิดไปไกลว่าถ้าเธอมาส่ายสะโพกแบบนั้นอยู่บนตัวเขามันจงจะดีไม่น้อย
