บทที่ 19 รอยร้าวในความเงียบ

เสียงเคาะประตูหยุดไปนานแล้ว ทิ้งไว้เพียงความเงียบที่ปกคลุมห้องนอน อธิติยังคงยืนนิ่งหน้าประตูห้องแต่งตัวเช่นเดิม ใบหน้าคมคายฉายแววเครียดขรึมและกังวล เขาถอนหายใจยาวพลางยกมือขึ้นลูบหน้าตัวเองด้วยความรู้สึกสับสนและหงุดหงิดในใจ

นึกโทษตัวเองอย่างที่ไม่เคยเป็นมาก่อน…คำพูดที่หลุดจากปากเขาไปเมื่อครู่ ทำ...