บทที่ 18 อยู่ในคำสั่ง

"อึก..." คนที่นั่งอยู่ลอบกลืนน้ำลายลงคออึกใหญ่ตอนที่เผลอสบตากับอีกคนในขณะที่บนใบหน้าหวานยังคงเปรอะเปื้อนไปด้วยคราบน้ำตาที่อาบสองแก้มนวลจากการร้องไห้เป็นระยะเวลานาน โดยเป็นมัดหวายที่เป็นฝ่ายหลบสายตาพิชญ์ไปก่อนเนื่องจากเธอไม่ค่อยชินกับการที่ต้องมาเปลือยกายต่อหน้าคนอื่นแบบนี้ แต่หากจะให้ลุกหนีไปเลยก็คง...