บทที่ 2 หวั่นไหว

@มหาวิทยาลัย

"ขอโทษนะครับ" เสียงทุ้มเข้มที่ดังขึ้นใกล้ๆ ทำให้มัดหวายต้องหันกลับไปมองตามต้นทางของเสียงอัตโนมัติ ใบหน้าเรียวใสที่ถูกแต่งแต้มด้วยเครื่องสำอางยิ่งชวนให้รู้สึกน่ามองมากขึ้นไปอีกจนมาร์ชเผลอคลี่ยิ้มออกมาตอนได้สบตากับดวงตาคู่สวยนั้นอีกครั้ง

"เอ่อ..พี่มาร์ชมีอะไรหรือเปล่าคะ" เป็นมัดหวายที่เป็นฝ่ายเอ่ยถามออกมาด้วยความสงสัยเมื่ออีกคนยังคงเงียบอยู่ทำให้มาร์ชหลุดออกจากภวังค์

"ค ครับ พอดีพี่เห็นว่าเรานั่งอยู่คนเดียว ถ้าไม่รังเกียจขอพี่นั่งเป็นเพื่อนได้ไหมครับ" มาร์ชรีบอธิบายจุดประสงค์ของตัวเองออกไปหลังได้สติ ใบหน้าหล่อมีสีหน้าที่เป็นกังวลอย่างเห็นได้ชัดเมื่อรู้ตัวว่าเผลอทำตัวไร้มารยาทออกไป อยู่ๆ มันก็เกิดความรู้สึกอยากที่จะจ้องมองคนตรงหน้าให้มากกว่านี้

"อ๋อ ได้สิคะ" เจ้าของใบหน้าเรียวใสยิ้มอนุญาตไปอย่างใจดีเพราะเธอและมาร์ชก็ค่อนข้างจะคุยกันบ่อยพอสมควรทำให้มัดหวายไม่ค่อยที่จะรู้สึกเกร็งมากนักหากจะอยู่ด้วยกันสองต่อสอง แม้ว่ามาร์ชจะอยู่คนละคณะกับเธอก็ตาม

"ว่าแต่มานั่งกินข้าวกับหวายแบบนี้เพื่อนพี่จะไม่ว่าเหรอคะ" หญิงสาวแสร้งถามกลับพลางเหลือบมองไปยังกลุ่มเพื่อนของมาร์ชที่นั่งอยู่ด้านหลังเล็กน้อยซึ่งพวกเขาเองก็กำลังมองมาที่เธอเหมือนกัน

"พวกมันมีคนนั่งด้วยแล้วพี่ไม่สนใจหรอก แล้วทำไมวันนี้มานั่งคนเดียวล่ะ ลูกพีชกับภาคินไปไหน?"

"วันนี้พีชกลับก่อนค่ะเพราะมีเรียนแค่ครึ่งวัน ส่วนคินน่าจะตามพีชไป"

"สองคนนั้นดูคลั่งรักกันดีนะ ลูกพีชคงรู้สึกดีมากแน่ๆ ที่แฟนรักมากขนาดนี้" มัดหวายอมยิ้มแล้วไม่ได้ตอบอะไรกลับไปเพราะความสัมพันธ์ของลูกพีชและภาคินมันค่อนข้างที่จะอธิบายยากพอสมควรและเธอก็ไม่ได้มีความจำเป็นที่จะต้องเล่าเรื่องราวเหล่านั้นให้คนอื่นรับรู้

"แล้วหวายล่ะ?"

"คะ?"

"จะรู้สึกดีไหมถ้าแฟนคลั่งรักแบบนั้น"

"การที่แฟนรักเราแค่คนเดียวมันก็เป็นเรื่องที่ผู้หญิงส่วนมากต้องการอยู่แล้วไม่ใช่เหรอคะ...แต่หวายรู้สึกว่าการที่เราจะใช้ชีวิตร่วมกับคนคนหนึ่งได้มันก็มีอะไรที่มากกว่าความรักอยู่ดี"

"งั้นเหรอ..สงสัยพี่คงต้องเรียนรู้อีกเยอะแล้วล่ะ" มาร์ชยกยิ้มสบตาคนตรงหน้าอย่างมีเลศนัยบางอย่างจนมัดหวายต้องหลบสายตาไปเพราะเธอเข้าใจความหมายของอีกคนเป็นอย่างดี ไม่ใช่ว่าเธอจะรังเกียจหรือปิดกั้นรุ่นพี่หนุ่มเพียงแต่มันยังเร็วเกินไปหากจะตอบรับความรู้สึกเขาในตอนนี้แต่ถึงอย่างนั้นก็ไม่ใช่ว่าเธอจะไม่หวั่นไหวกับอีกคน

"งั้นเดี๋ยวกินข้าวเสร็จพี่เดินไปส่งนะ"

"แต่ตึกของเรามันไกลกันนะคะหวายเกรงใจพี่ หวายเดินคนเดียวได้ค่ะไม่เป็นไร เมื่อก่อนยังเคยเดินเลย"

"แต่ตอนนี้หวายมีพี่แล้วไง"

"..."

"นะครับ พี่อยากดูแลหวายจริงๆ" ชายหนุ่มเอ่ยเสียงออดอ้อนในประโยคสุดท้ายเพื่อให้อีกคนใจอ่อนจนมัดหวายต้องหลุดยิ้มออกมาเพราะท่าทางเหล่านั้นดูไม่เหมาะกับผู้ชายแบบเขาเลยแม้แต่น้อย แต่นั่นกลับทำให้หัวใจของเธอเต้นแรงได้เป็นอย่างมากเพียงเพราะสายตาคู่นั้นที่เขาทำกับเธอเพียงแค่คนเดียว

"งั้น..ก็ได้ค่ะ"

"ขอบคุณครับ"