บทที่ 22 คิดถึง

"แกอยู่ไหนนะคิน" ริมฝีปากอวบอิ่มเอ่ยเสียงเบาในตอนที่กำลังยืนอยู่หน้ากระจกบานใหญ่ ซึ่งเธอต้องใช้เวลาค่อนข้างนานพอสมควรกว่าจะปกปิดรอยที่พิชญ์ทำไว้ได้ ยิ่งเห็นร่องรอยป่าเถื่อนเหล่านั้นมันก็ยิ่งทำให้มัดหวายนึกถึงช่วงเวลาเลวร้ายที่ผ่านมา หลังจากที่ตกลงกันวันนั้นพิชญ์ก็มักจะมาระบายอารมณ์กับเธออยู่ตลอดแทบท...