บทที่ 34 ขาดไม่ได้

“เหนื่อย...” ริมฝีปากเล็กบ่นเสียงเบาแล้วแนบพวงแก้มลงบนแผงอกแกร่งชุ่มเหงื่อของคนใต้ร่างไปด้วย โดยที่ร่างกายยังคงถูกโอบกอดไว้จากคนที่อยู่ใต้ร่างราวกับเป็นการปลอบโยนเธอทางอ้อม

“เธอยังไม่ตอบคำถามฉันมาเลยนะ” พิชญ์ถามย้ำอีกครั้งตอนยังไม่ได้รับคำตอบที่ต้องการ เขาเพียงแค่อยากจะรู้ว่าสิ่งที่มัดหวายกำลังเป็นอ...

เข้าสู่ระบบและอ่านต่อ