บทที่ 36 สยบแทบเท้า

“พี่ปล่อยหวายก่อนได้ไหม” มัดหวายเริ่มออกแรงดิ้นบนหน้าตักแกร่งตอนที่ท่อนแขนของพิชญ์เริ่มกอดรัดเธอแน่นขึ้นเรื่อยๆ ไม่รู้ว่าเขาคิดอะไรอยู่ถึงทำแบบนี้ในที่สาธารณะโดยไม่นึกถึงภาพลักษณ์ของตัวเองเลย

“ถ้าอยากให้ฉันกินก็ต้องนั่งอยู่แบบนี้”

“งั้นพี่ไม่ต้องกินก็ได้”

“เธอ!”

“กลับไปจะโดนดี” พิชญ์กล่าวคาดโทษคนบนห...

เข้าสู่ระบบและอ่านต่อ