บทที่ 3 #พี่ช้างของหนู EP.1 อยากเป็นคนรับส่ง (2)
เขาบ้ารึเปล่าวะ
มาหลอกให้คนอื่นช็อกแล้วสวนมาด้วยคำว่านิดหน่อยเนี่ยนะ
หนูนั่งเหม่ออยู่หลังมอเตอร์ไซค์ของเขาเพราะพี่ช้างบอกว่าจะไปส่ง ตอนเดินขึ้นห้องเขาก็เดินตามหลังมาด้วยเพราะเราอยู่ห้องข้างๆ กัน แล้วหนูก็เกร็งไปหมด
พูดตามตรงนะคะ ไม่ว่าผู้ชายจะจีบจริงๆ หรือจีบเล่นๆ ตั้งแต่เกิดมาหนูยังไม่เคยได้เจอเลย ที่รู้ก็แค่ฟังที่พี่ชายสอนมาก็แค่นั้น แล้วสอนแต่เรื่องน่ากลัวๆ ของผู้ชายทั้งนั้น เหมือนพี่ชายหวงหนูด้วยล่ะมั้งเลยพูดอ้อมๆ ให้หนูระวังตัว
หนูไม่อยากพูดเลย
คือหนูไม่มีประสบการณ์เรื่องความรักกับใครเค้าเลยจริงๆ อ่ะ
“เข้าไปด้วยดิ” หนูเหวอ เมื่อจะไขกุญแจประตูเข้าห้องพี่ช้างก็มาหยุดยืนอยู่ข้างหลัง เขาเอามือดันประตูห้องไว้ แต่ค่อนข้างเว้นระยะห่างจากตัวหนู ถึงจะนิดหน่อยก็ตาม
“แล้วพี่ช้างไม่เข้าห้องตัวเองอ่ะ” หนูหันไปพูดน้ำเสียงอึกอักใส่เขา แล้วก็เห็นว่าหน้าใกล้มาก ฮือ รีบหันหน้าหนีกลับไปแทบไม่ทัน
“จะไปยืมชาร์จไอโฟน”
“ห้องตัวเองไม่มีเหรอคะ”
“เออ” หนูแทบจะร้องไห้เพราะเขากะจะเข้ามาให้ได้เลย หน้าตายมากด้วย สุดท้ายทำอะไรไม่ได้ก็เลยไขประตูให้เขาเข้าไป จริงๆ แล้วพี่ช้างก็แอบเข้าห้องหนูบ้างเป็นครั้งคราวนะ หลังจากที่เขาโสดแล้วใช้งานหนูตลอดนั่นแหละ
แต่ทำไมตอนนี้ทำตัวลำบากจัง เพราะเหตุการณ์เมื่อวานแน่ๆ เลยอ่ะ
พี่ช้างเข้ามาชาร์จแบตไอโฟนของตัวเองในห้อง ในขณะที่หนูเองก็ไม่กล้าอาบน้ำ เลยได้แต่นั่งบนเตียงดูเขาชาร์จ
ห้องหนูมีแค่ห้องเดียวอ่ะ เตียงเลยอยู่ในห้องเลย ห้องพี่ช้างก็เหมือนหนูแหละ ทุกห้องในตึกนี้เป็นสไตล์เดียวกันหมด แบบชนิดที่ว่าเช่าห้องไหนก็เหมือนกัน
“อยากไปดูหนัง” อยู่ดีๆ เขาก็พูดขึ้นมาแบบไม่มีปี่ไม่มีขลุ่ย “ไปดูมั้ย”
หนูสะดุ้ง ดะ... ดูหนังเหรอ อะไรของเขาอ่ะ อยู่ดีๆ ก็พูดกับลมกับอากาศภายในห้องคนเดียว
“พี่ไปกับคนอื่นก็ได้นี่”
“แล้วตอนนี้กำลังพูดอยู่กับใคร” หนูสะดุ้งอีกตอนที่เขาหันมามองแล้วพูดประโยคนั้นด้วยสีหน้าตายสนิท ฮือ ไม่ดุได้มั้ยเล่า
“... หนูเอง”
“ถ้าไม่ชอบก็นอนดูมวยกับพี่” เขามัดมือชกหนูเฉยเลย “เผื่อชอบไง”
มะ... มีทางไหนที่เขาเลือกจะถามความคิดเห็นจากหนูก่อนบ้าง
“หนูไม่ชอบดูมวย...”
“คู่นี้ดี” แต่พี่ช้างไม่สนใจไม่ฟังอะไรเลย เขาดึงปลั๊กสายยาวมาบนเตียงแล้วหย่อนก้นลงนั่งข้างๆ หนู หนูตกใจเลยอ่ะ แขนแนบแขนเลย กล้ามเป็นมัดๆ เลย รอยสักรูปช้างที่แทนเอกลักษณ์ในชื่อของเขานั่นก็ด้วย
กลิ่นตัวพี่ช้างหอมสบู่ น่าจะเป็นสบู่ลักซ์... แต่เดี๋ยว แล้วหนูจะไปนั่งชมกลิ่นตัวเขาทำไม!
“พี่ช้าง ใกล้ไปค่ะ” พอรู้สึกตัวหนูก็เลยดันแขนเขาออก แล้วพี่ช้างก็พ่นลมหายใจ เขาทำหน้าเซ็งออกมาแบบเห็นได้ชัดมากๆ
“รำคาญ” คนตัวใหญ่เอนตัวลงนอนบนที่นอนของหนูดังตุบ แล้วโยนโทรศัพท์ไปอีกทาง “ทำไมถึงเล่นตัวนัก”
“...”
“งั้นจริงจังดีมั้ย จะได้ไม่เล่นตัวอีก”
เดี๋ยวก่อนนะ อะไรของเขาฟะ
ตั้งแต่นั้นก็ดูเหมือนพี่ช้างก็เริ่มทำตัวเหมือนจะจีบหนูจริงๆ จังๆ
เขาตามมารับมาส่งหนูไปโรงเรียน มาเคาะประตูห้องขอเข้ามาอยู่ด้วยตอนทุ่มสองทุ่ม ตอนเช้าก็ตื่นไปทิ้งขยะของตัวเองเป็นครั้งแรก ทำตัวเหมือนผู้ชายที่ดี ไม่ใช่ผู้ชายที่ไม่เอาอ่าวคนนั้น
แต่ก็แค่เหมือนเท่านั้นแหละ เพราะหนูแค่รู้สึกดีที่ไม่ต้องใช้เงินเสียค่ารถ แถมยังไม่โดนใช้อีก ส่วนเวลาเขามาเคาะประตูห้องก็แค่ทำเหมือนว่านอนไปแล้ว
แค่นี้เขาก็เข้าห้องหนูช่วงดึกๆ ดื่นๆ ไม่ได้แล้ว
“นังหนู” แล้วก็เป็นเหมือนเช่นทุกวัน พี่ช้างเรียกชื่อหนูตอนที่หนูเดินผ่านห้องของเขาในเช้าวันหยุดเพื่อที่จะลงไปทิ้งขยะของห้องตัวเอง พอหันไปก็เห็นว่ามือของเขากำลังถือกระป๋องเบียร์อยู่ “นี่เราจะไปไหน?”
หนูสะดุดกึกให้กับสรรพนามนั้นเลยทีเดียว
นี่เราจะไปไหน?
นี่เราจะไปไหน?
นี่เราจะไปไหน?
พี่ช้างเรียกแทนตัวหนูว่าเรา!
“ไปทิ้งขยะค่ะ” หนูมองเขาอย่างหวั่นๆ ไม่รู้ว่าพี่ช้างจะมาไม้ไหนอีก เมื่อก่อนเรียกจิกหัวใช้หนูอย่างกับอะไรดี แกๆๆ ตลอด แต่วันนี้มาเรียกว่าเราเนี่ยนะ ไม่อยากจะเชื่อ
“ฝาก” เขาเดินมาแล้วหย่อนกระป๋องเบียร์ลงในถุงขยะของหนูอย่างหน้าตาเฉย
หนูทำหน้ามุ่ยขึ้นมาทันที จบการทำดีแล้วใช้หนูจริงจังแล้วสินะ
“...”
“ฝากพี่ทิ้งได้”
หนูเอ๋อตั้งแต่ที่พี่ช้างคว้าถุงขยะหนูแล้วลงไปเหวี่ยงเข้าถังขยะสีเขียวข้างล่าง
ไม่อยากจะเชื่อสายตาตัวเอง
“วันนี้ไปค่ายมวยตอนบ่ายสอง” อยู่ดีๆ พี่ช้างก็โพล่งขึ้นมาระหว่างที่หนูกำลังยืนงงเพราะห้องของเราอยู่ชั้นสองทั้งคู่ แต่หนูไม่รู้ว่าเขาพูดออกมาทำไม “ไปดูหน่อย ซ้อมคู่กับไอ้ชัย”
ชัย ชื่อของพี่ชายที่สโมสร หนูเคยเห็นเขาเรียกชื่อกันบ่อยอยู่ เป็นเพื่อนพี่ช้าง แต่ดูๆ ไปแล้วนิสัยดีกว่าพี่ช้างเยอะ
หนูไม่ค่อยได้คุยกับคนในสโมสรหรอก แต่ก็รู้ว่าคนไหนดีไม่ดีบ้าง
ทุกคนดีไปหมดยกเว้นพี่ช้างอ่ะ
“หนูไม่ไปหรอก” พี่ช้างเปลี่ยนสีหน้าทันที “หนูง่วงอ่ะ มีการบ้านด้วย”
“เดี๋ยวช่วยทำ”
“การบ้านคณิตค่ะ” หนูรู้นะว่าเขาเกลียดคณิตศาสตร์ เมื่อปีที่แล้วพี่ช้างเคยเป็นพนักงานเซเว่นข้างล่างตึก ทำงานพาร์ทไทม์รึเปล่าไม่รู้นะ ผู้หญิงเข้าเยอะมากเพราะเขา แต่พี่ช้างคิดเลขได้ไม่ดี แถมนานมากด้วย จนสุดท้ายผู้จัดการก็ไล่เขาออก
โคตรน่าสงสารเลย
“มีเครื่องคิดเลข”
แต่ว่า!
“หนูต้องไปซื้อข้าวให้พี่ช้างอีกแล้วใช่มั้ย” หนูถามด้วยสีหน้าหมดอาลัยตายอยากเพราะดูแล้วยังไงเขาก็จะให้หนูไปอยู่ดี หนูต้องยอมรับสินะว่าจะต้องมีอะไรแบบนั้น อย่างเช่น เขาใช้ให้หนูไปซื้อข้าวซื้อน้ำให้หลังซ้อมเสร็จ เป็นต้น
“ไม่ใช่ดิ”
“...”
“ยังไงก็ต้องไปนั่งดูพี่ซ้อมมวยเปล่า”
ดะ... เดี๋ยวนะ
“ว่าไงไอ้ช้าง พาแฟนมาดูมึงซ้อมเหรอ”
“ครับพี่”
มะ... ไม่ใช่นะคะ หนูไม่ใช่แฟนพี่เค้านะคะ ฮือ
หนูมองคนในสโมสรที่มองมาทางเราที่เดินตีคู่มาด้วยกันเป็นตาเดียว จริงๆ คือเวลาหนูซื้อข้าวเข้ามาให้พี่ช้างที่นี่คนก็ชอบมองอยู่แล้ว (เพราะปกติซื้อมาให้ตอนเลิกเรียน ก็มาทั้งชุดนักเรียนเลย) พี่ช้างเองก็ชอบแกล้งบอกคนอื่นที่มาถามบ่อยๆ ว่าหนูเป็นแฟนเขา จนไม่รู้ว่าคนในนี้เชื่อกันไปหมดแล้วรึยัง
คนขี้มัดมือชกแบบนี้หนูจะไม่ให้อภัย
พี่ช้างดึงแขนหนูเข้ามานั่งด้วย เขามองหน้าหนู แล้วหนูก็ทำหน้ามุ่ยกลับไป
“ซ้อมแปปนึง” พี่ช้างพูดแล้วตบหัวหนูหนักๆ “เรารออยู่นี่ โอเคปะ”
หนูสะอึกให้กับคำว่าเราอีกครั้ง
“มะ... ไม่รอ” กลั้นใจพูดไปทั้งๆ ที่ก็รู้ว่าอาจจะโดนอะไรบ้าง
“ไม่รอพี่จะจับตี” เขาพูดเสียงกระซิบทุ้มต่ำ สีหน้าตายสนิท พูดคำชวนเข้าใจผิดออกมาด้วย “ก้น”
แง้
หนูนั่งมองพี่ช้างชกมวยอยู่ข้างบนเวทีด้วยความมึนงง
รู้แค่ว่าเขาเท่นะ แต่หนูดูมวยไม่เป็นอ่ะ
พี่ช้างชกมวยเก่งมาก มีแต่คนบอกกันมาแบบนั้น หนูเองก็ยอมรับนะว่าเขาเก่งจริงๆ ด้วย เพราะล้มคนที่ชื่อว่าชัยได้แทบทุกตา แต่ยังไงนิสัยไม่เอาอ่าวนั่นก็ยังติดอยู่ในความทรงจำของหนูอยู่ดี
ไม่ว่าจะเป็นเรื่องที่เขาใช้หนูไปทิ้งขยะ ใช้หนูไปซื้อข้าว ใช้หนูกวาดห้อง ใช้หนูซื้อบุหรี่มาให้ ใช้หนูให้ซื้อน้ำตอนกลับจากโรงเรียนมาให้ที่สโมสร
นี่แหละที่หนูจะไม่มีวันลืม!
หนูขอบอยคอต
“น่ารักจัง”
หนูสะดุ้งตอนที่อยู่ๆ ก็มีคนรุ่นเดียวกันมาคุยด้วย ในนี้มีคนหลายวัยซ้อมกันอยู่เพราะเป็นสโมสรที่ค่อนข้างกว้าง จริงๆ หนูไม่ได้มาอยู่ในสโมสรพี่ช้างช่วงวันหยุดเลยเพราะเก็บตัวอยู่ในห้องไม่ยอมออกไปไหน ไม่ก็ไปเที่ยวกับเพื่อน เขากลับมาก็โดนใช้ วนไปจนวันต่อมา
มีวันนี้นี่แหละที่ได้เข้ามานั่งในสโมสรบ็อกซิ่งของพี่ช้างในวันหยุดแบบนี้
“คะ?”
“เธอชื่อไรเหรอ” ผู้ชายคนนั้นพูดกับหนู “เราชื่อเบียร์ อายุสิบเก้า”
“เราชื่อน้องหนูค่ะ” หนูแนะนำตัวอย่างมีหางเสียงเพราะเขาเป็นพี่ แล้วยิ้มให้เขา
“น้องหนูน่ารักมาก” เขาชม “หน้าเหมือนตุ๊กตาเลย”
“...”
“ขอคุย...”
หมับ
ทั้งหนูและพี่เบียร์ต่างชะงักไปทั้งคู่เมื่อร่างสูงใหญ่ตัวเท่ายักษ์ของพี่ช้างที่ลงมาจากเวทีซ้อมตั้งแต่เมื่อไหร่ไม่รู้ลอดเชือกเดินดุ่มๆ ลงมาคว้าแขนของพี่เบียร์ไว้ หน้าตาที่ดุดันของเขาดูน่ากลัวมากในแบบที่หนูไม่เคยเห็นมาก่อน
พี่ช้างกระชากแขนอีกฝ่ายเข้ามาใกล้อีก แล้วทำหน้าตาย
“คุยกับน้องพี่ ขอยัง”
