บทที่ 3 EP. 01｜ขอรักหน่อยได้หรือเปล่า? (2/4)
เธอรู้ดีว่าทำไมฉันถึงได้ไม่ชอบเข้าใกล้ผู้ชาย
“ถ้าแกกินเสร็จแล้วก็ตามออกมาแล้วกัน ฉันขอไปทำงานต่อก่อน” ฉันพูดด้วยเสียงตึงเล็กน้อยเมื่อรู้สึกไม่ดีในตอนที่ยัยลุลาพูดออกมา ฉันไม่ได้โกรธมันเพียงแต่เมื่อไหร่ที่พูดเรื่องนี้ความทรงจำเลวร้ายมันก็จะย้อนกลับมาตลอด
“สีน้ำฉันขอโทษ ฉัน...” ดูเหมือนยัยลุลาเองก็เพิ่งรู้สึกตัวว่ากำลังพูดถึงเรื่องที่ไม่ควรออกมา
“ไม่เป็นไรหรอก ฉันแค่ลืมไปว่ามีงานค้างนิดหน่อยอยากรีบไปเคลียร์ให้เสร็จก่อนเลิกงาน” ฉันแกล้งพูดโกหกแทน
“จริงนะแก” มันรีบลุกขึ้นเดินมาจับมือของฉัน เพราะกลัวว่าฉันจะโกรธมัน
แล้วมันทำแบบนี้ฉันจะโกรธลงได้อย่างไรเล่า
“อืม” ฉันยิ้มและพยักหน้าเล็กน้อยให้กับมันไปที่ตอนนี้ทำหน้าเหมือนเด็กกำลังจะร้องไห้แล้ว
ระหว่างทาง
ฉันเดินคิดอะไรเรื่อยเปื่อยไปตามทางเดินที่กำลังมุ่งหน้าไปที่ห้องทำงานส่วนตัวของฉัน พนักงานที่นี่จะมีห้องส่วนตัวไว้ทำงานกันทุกคนเพราะไม่อยากให้แต่ละคนมาก๊อบงานกันเอง และเพื่อให้แต่ละคนมีสมาธิกับงานของตัวเองให้มาก ๆ ด้วย
ซึ่งฉันมองว่าระบบการทำแบบนี้ดีมาก ฉันเองก็เป็นพวกโลกส่วนตัวสูงคนนึงที่อยากทำงานได้โดยที่ไม่มีใครมานั่งอยู่ข้าง ๆ ค่อยรบกวนเวลาที่เราคิดไอเดียหรือบทสัมภาษณ์
บริษัทนี้เป็นบริษัทที่มีชื่อเสียงมากหลายคนอยากเข้ามาร่วมงาน เพราะด้วยระบบของบริษัทที่ทันสมัยและไปตามยุคทำให้เด็กวัยรุ่นจบใหม่แห่กันมายื่นใบสมัครที่นี่
แต่มันก็ต้องแข่งขันกันเมื่อใบสมัครที่ยื่นเข้ามามันเกินจำนวนความต้องการที่บริษัทได้ประกาศรับ
ฉันเองก็เคยเป็นหนึ่งในคนพวกนี้ที่ต้องรีบมาส่งใบสมัครและเตรียมตัวมาอย่างดีเพื่อที่จะเข้าที่นี่ให้ได้
ไม่ใช่แค่ฉันแต่รวมถึงยัยลุลาด้วย พ่อของนางก็สอนนางมาดีนะไม่ให้ท้ายอะไรเลยให้ทำทุกขั้นตอนเหมือนคนทั่วไป และตำแหน่งงานเองก็ไม่ได้ข้ามขั้นอะไร ถ้าเธอมีผลงานดีก็เลื่อนขั้นไปตามกติกา
ซึ่งบริษัทที่ฉันทำมันครบวงจรไปหมดไม่ว่าจะสายบันเทิงหรือสายข่าวต่าง ๆ มีหมด
สำหรับฉัน ฉันเลือกมาทำสายข่าวมากกว่าบันเทิงเพราะมันดูวุ่นวายน้อยกว่าดี แต่พอมาทำเข้าจริงฉันว่าก็วุ่นวายไม่ต่างกันหรอก
“สีน้ำ” ระหว่างที่ฉันกำลังคิดอะไรเรื่อยเปื่อยเสียงของผู้หญิงมีอายุก็เอ่ยเรียกฉัน ซึ่งคนนี้เป็นคนที่ฉันนับถือมากนั้นก็คือ ‘พี่บัว’ อดีตพี่เลี้ยงฝึกงานของฉันเอง
“คะพี่บัว” พี่บัวถือว่าเป็นคนสำคัญของบริษัทเลยก็ว่าได้ และพี่บัวก็มีอิทธิพลในการดุยัยลุลาอีกด้วย ซึ่งคนอื่นไม่มีใครกล้าทำนอกจากพี่บัวเลย
ฉันนับถือพี่เขามากพี่เขาทั้งสวยและเก่งแถมตอนมาเป็นพี่เลี้ยงให้ฉัน ฉันก็ได้ความรู้จากพี่เขาเยอะเลย แม้ตอนนี้ทุกอย่างจะเปลี่ยนไปตามเวลาแล้วก็จริง แต่ความเก่งและสวยของพี่บัวก็ไม่ได้มีท่าทีว่ามันจะจางลงไปเลยสักนิด
“ยังไม่ได้ลงสนามจริงเลยใช่ไหม ? พี่มีงานจะให้สีน้ำทำ พี่เชื่อว่างานนี้สีน้ำต้องชอบอย่างแน่นอน” พี่บัวรีบพูดมากสงสัยคงต้องไปทำอะไรต่อหรือเปล่า เพราะในมือของพี่เขามีเอกสารเต็มไปหมด
อันที่จริงตั้งแต่ทำงานมาฉันยังไม่ได้ลองลงสนามเลยนอกจากคิดคำสัมภาษณ์ให้คนอื่นมากกว่าและดูงานเอกสารทั่วไป ถ้าพี่บัวจะให้ฉันไปออกสนามจริงละก็น่าจะเป็นเรื่องที่สนุกน่าดู
“ได้ค่ะ” ฉันตอบออกไปอย่างแน่วแน่ ฉันอยากลงสนามจริงตั้งนานแล้วแต่แค่ยังไม่มีโอกาสก็เพียงเท่านั้น เพราะงั้นตอนนี้โอกาสมันมีมาแล้วฉันก็ต้องรีบคว้ามันเอาไว้สิ
“โอเคจ้ะ ส่วนรายละเอียดเอาไว้พี่จะมาคุยหลังจากที่ประชุมเสร็จนะ” ฉันพยักหน้าให้พี่บัวไปจากนั้นพี่เขาก็เดินเร็วไปทางห้องประชุมเลย
ห้องทำงานของสีน้ำ
“จริงเหรอแก!” เสียงของยัยลุลาพูดขึ้นเสียงดังหลังจากที่ฉันได้เล่าเรื่องที่เจอกับพี่บัวให้นางฟัง และที่ยัยลุลามาอยู่ที่ห้องทำงานของฉันได้ก็เพราะมันเดินมาขอโทษฉันอีกครั้งพร้อมกับพูดออกมาว่าไม่สบายใจมาก
ฉันก็เลยเคลียร์กับมันจบไป แล้วก็พูดถึงเรื่องที่พี่บัวมอบหมายให้อีกด้วย
ยัยลุลานางก็ทำสายเดียวกับฉันเช่นกันและช่วงหลังมานี้มันเองก็ไม่ค่อยได้ลงลงสนามเลย ส่วนเหตุผลก็เพราะหลายคนกลัวว่านางจะไปโปรยเสน่ห์แบบที่ชอบทำนะสิ
