บทที่ 4 EP. 01｜ขอรักหน่อยได้หรือเปล่า? (3/4)
ยัยลุลาเวลาไปสัมใครนางก็จะไปโปรยเสน่ห์ใส่คนนั้นไม่หยุดจนพ่อของนางถึงกับกุมขมับกับลูกสาวตัวเองที่เกือบจะไปทำบ้านเขาแตก
โดยการโปรยเสน่ห์นี่แหละแต่คือนางไม่รู้ไงว่าผู้ชายคนนั้นมีภรรยาแล้ว
ทางฝ่ายภรรยาโทรมาโวยวายกับพ่อของยัยลุลาใหญ่เลยและเธอเองก็โดนจัดไปชุดใหญ่ไฟกะพริบหลังจากนั้นมาพ่อของนางก็สั่งห้ามไม่ให้นางได้ลงสนามอีกต่อไป
น่าสงสารไหมก็ใช่ แต่เล่นโปรยเสน่ห์ไม่หยุดอันนี้ก็ห้ามยากเพราะยัยลุลาเป็นแบบนี้มาแต่ไหนแต่ไรแล้ว
สำหรับยัยลุลาความรักเป็นสิ่งสำคัญมาก ซึ่งมันแต่ต่างจากฉันเลยที่ความรักไม่ได้มีบทบาทสำคัญอะไรอย่างนั้น
เธอเจ็บมาเยอะโดนหลอกมาก็เยอะแต่ไม่เคยเข็ดเลยสักครั้งเดียว เลิกเมื่อไหร่ฉันก็มักจะเห็นเธอร้องไห้เหมือนคนจะเป็นจะตายแต่สุดท้ายเธอก็เลือกที่จะมีรักใหม่ตลอดและมันก็จบลงเหมือนเดิม
เธอทำแบบนี้วนซ้ำไปมาหลายปีไม่เคยเลยที่จะหยุดหรือพอ ถ้าเป็นฉัน ฉันคงพอแล้ว
แต่อย่างที่รู้กันคนเราจะให้มาเหมือนกันทุกคนเลยก็คงเป็นไปไม่ได้ หน้าที่ของเพื่อนอย่างฉันเมื่อไหร่ที่มันเสียใจฉันก็ค่อยปลอบใจ
และเมื่อไหร่ที่มีความรักฉันก็จะค่อยเป็นหูเป็นตาและค่อยเตือนในอะไรบางอย่างที่มันอาจจะมองไม่เห็นให้เอง
อาทิ การเปย์ผู้ชายของมัน เปย์แบบไม่ลืมหูลืมตา มีเท่าไหร่ให้หมด ส่วนคนรับก็ไม่ห้าม
เพราะจุดประสงค์คนพวกนั้นมันมาก็เพราะอะไรฉันก็พอมองออก
และเมื่อถึงคราวที่ยัยลุลาตกอับหลังจากที่พ่อของนางจับได้ว่าลูกสาวเอาเงินไปเปย์ผู้หมด นางก็ถูกตัดเงินค่าขนมทันทีและถูกส่งออกมาให้ใช้ชีวิตอยู่คนเดียวโดยมีเงินที่ได้นั้นก็คือเงินเดือน
พวกคนเหล่านั้นก็หายไปจากเธอเลย และสุดท้ายก็จบลงด้วยการที่เธอร้องไห้เหมือนเดิม
“อืม แต่เดี๋ยวรอพี่บัวประชุมเสร็จก่อนถึงจะรู้รายละเอียด” ฉันอมยิ้มดีใจพลางจัดเอกสารตรงหน้าไป คิดแล้วก็ตื่นเต้น ขอแค่ให้ฉันได้ออกไปทำภาคสนามบ้างก็ยังดี เรื่องอื่นฉันก็ไม่เกี่ยงแล้ว
“อิจฉาแกจัง เฮ้อ” ยัยลุลาพลางเอาหัวพิงกับประตูห้องที่เปิดเอาไว้อยู่ของฉันแล้วก็ทำหน้าทำตาบูดบูบี้เหมือนเด็กไม่ได้ดั่งใจ
“อิจฉาทำไมแกก็เคยทำ” ฉันจัดเอกสารตรงหน้าไปด้วยและก็พูดกับมันไปด้วย
“ก็ใช่ แต่นั้นมันก็นานแล้วไหม ดูตอนนี้สิฉันแทบจะไม่ได้เจอใครเลยนะ นั่งแต่ในห้องทำงานทั้งวันเนี่ย” มันก็จริงที่การทำงานด้านในมันแทบจะไม่ได้เจอใครเลย และก็แอบน่าเบื่อบ้างเป็นบางครั้ง
“ก็แกดันไปโปรยเสน่ห์มั่วไง ถ้าแกไม่ทำแบบนั้นแต่แรกป่านนี้แกคงไม่ต้องมาเป็นแบบนี้หรอก”
“ก็ใครมันจะไปรู้เล่าว่าไอ้บ้านั้นมีเมียแล้ว แถมยังมาเล่นตอบฉันอีก” ผู้ชายมักมากไม่พอใจในสิ่งที่มีก็แบบนี้แหละ
“อดทนหน่อย ตั้งใจทำงานฉันเชื่อว่าสักวันพ่อแกจะต้องรับรู้ได้แน่ว่าแกสำนึกผิดแล้วจริง ๆ” ฉันพูดพร้อมกับนึกย้อนตัดภาพกลับไปถึงความตั้งใจของเพื่อนคนนี้ที่ดูเหมือนจะมีความหวังริบหรี่มาก
ไม่ว่าจะเรื่องการมาทำงานก็สายประจำ พักเที่ยงก็หายไปนานสองนานทำงานช้าแถมยังลาหยุดไม่เว้นแต่ละวัน เรื่องท้ายหนักสุดคือตบกับพนักงานด้วยกันเอง
ฉันก็ได้แต่หวังว่าพ่อของยัยลุลาจะเห็นความตั้งใจของมันนิดหน่อย ก็ยังดีที่อย่างน้อยบทความที่มันเขียนขึ้นมาผลตอบรับออกมาในทางที่ดีทำให้ชื่อเสียงของบริษัทเพิ่มพูนมากขึ้นและหุ้นของบริษัทเองก็คงสูงปรี๊ดมาก
ถึงยัยลุลาจะชอบทำตัวเหมือนเด็กมีปัญหาก็ตามแต่ความเป็นจริงเธอเป็นคนเก่งหนึ่งคนที่ฉันยอมรับได้เลยว่าเธอเก่งกว่าฉันมาก
ไม่ว่าจะเรื่องงานและเรื่องการก้าวผ่านความกลัว
ยัยลุลาทำได้หมดยกเว้นฉันที่ไม่สามารถก้าวผ่านความกลัวของตัวเองในเบื้องลึกของจิตใจได้เลย
“หรือว่าฉันอาจจะเป็นเด็กที่ถูกเก็บมาเลี้ยงก็ได้ แกคิดว่าไง มีพ่อที่ไหนบ้างไล่ลูกตัวเองออกจากบ้านตัดเงินค่าขนมกันอีกและมาบอกให้ฉันรู้จักคุณค่าของเงิน ทั้งที่บ้านฉันออกจะรวยมีเท่าไหร่ก็ใช้ไม่หมด แบบนี้ฉันว่าพ่อฉันขี้งกมากกว่า!” ยัยลุลาพูดออกมาด้วยใบหน้าโมโหและยังมีการหันไปทำหน้าง้อใส่กล้องวงจรอีกด้วย เธอคงคิดว่าพ่อของเธอจะเห็นหรือยังไง
เธอไม่รู้หรือว่าเป็นเจ้าหน้าที่ดูแลรักษาความปลอดภัยมากกว่าที่จะเห็นสีหน้าเธอแบบนี้
