บทที่ 13 13 เพราะความจำเป็น

ดวงตาแดงก่ำไร้ซึ่งชีวิตชีวา มองเหม่อไปนอกหน้าต่างรถเมล์ วันนี้ชวินทร์มีทุกอย่างที่เคยวาดฝัน แต่เธอไม่ใช่คนที่เขาอยากทุ่มเทด้วยอีกแล้ว สายตาเขาตอนนี้มองเธอด้วยความดูแคลน คิดแต่ว่าเธออยากกลับมาเพราะต้องการสุขสบาย ทั้งที่ความจริงที่เธอยอมทนทุกอย่างไม่ใช่เพื่อตัวเอง...

เพราะวันนี้กลับเร็ว เอวาริณจึงไปรอ...

เข้าสู่ระบบและอ่านต่อ