บทที่ 25 25 ปัจจุบันเราเป็นคนอื่น

หลังจากวันหยุดยาวที่ได้เที่ยวได้พักผ่อนกันเต็มที่ พนักงานก็มาทำงานด้วยใบหน้าแจ่มใส รวมถึงเอวาริณที่เบิกบานกว่าทุกวัน การได้ไปเที่ยวครั้งนี้มันมากกว่าการพักผ่อน พอนึกถึงรอยยิ้มและแววตาเปี่ยมสุข ของลูกทีไรคนเป็นแม่ก็เผลอยิ้มทุกที

“พี่แววคะของฝากค่ะ” หญิงสาวส่งถุงกระดาษให้กับแวววรรณ

“หึม ไปเที่ยวไหนมาจ...

เข้าสู่ระบบและอ่านต่อ