บทที่ 26 26 ไม่ได้เป็นอะไรกันแล้ว

ตั้งแต่ตอนนั้นจนถึงช่วงบ่ายนี้ เอวาริณก็คิดหาเหตุผลดี ๆ ไว้เป็นข้ออ้างและซักซ้อมการพูดอยู่หลายรอบ พอชวินทร์เข้ามาเธอก็รีบลุกขึ้นไปหาอย่างกระตือรือร้น

หายไปครึ่งวันแต่ใบหน้าของเขายังคงเครียดขรึม ไม่ต่างจากเมื่อเช้า ซึ่งเธอเองก็ไม่ใช่ว่าจะไม่รู้สึกแต่จำเป็นที่จะต้องพูดเรื่องนี้จึงต้องแกล้งทำเป็นลืม

“ท...