บทที่ 21 ต้องการโมนาแค่ไหน

ขุนพลกัดกรามจนสันขึ้นนูน สูดหายใจลงปอดลึกแล้วพ่นออก แต่หัวใจที่กำลังเต้นกระหน่ำกลับไม่ยอมหยุดง่าย ๆ

ยิ่งคิดถึงภาพที่เธอกับเขากอดจูบนัวเนียจนแทบจะหลอมรวมกายมันยิ่งทำให้หัวใจแล่นโลด ร่างกายอยากจะกระโจนเข้าหาเธอเสียเดี๋ยวนี้ ติดว่าอยู่กันคนละที่เท่านั้น

“ฮึ่ม พี่ไม่อยากทำเธอเจ็บ”

“โมนาขอร้อง นะค...