บทที่ 39 จะเอาอีกเหรอ

เมื่อร้องไห้จนพอใจก็ค่อย ๆ ผละห่าง เขามองแววตาแสนเศร้าแล้วใจหาย ยกมือขึ้นเช็ดหยาดน้ำตาให้อย่างอ่อนโยน ก่อนจะดึงเธอมาจูบเบา ๆ เพื่อปลอบใจ

“ไม่ร้องแล้ว เด็กดื้อ เถียงพ่อฉอด ๆ เลยนะ แล้วทำไมมาร้องไห้ทีหลัง”

“ได้ยินสินะคะ”

“อืม ออกมาจากห้องน้ำตั้งแต่เธอรับสายแล้ว”

“ก็พ่อรักแต่คนอื่น ตั้งแต่มีผู้...

เข้าสู่ระบบและอ่านต่อ