บทที่ 11 เตียงเดียวกัน

ที่พื้นสนามหญ้าใต้หน้าต่างห้องนอนของเธอ... มี ช่อดอกลาเวนเดอร์สีม่วงสด วางตระหง่านอยู่หนึ่งช่อใหญ่ ราวกับมีใครบางคนจงใจทิ้งมันเอาไว้เพื่อเป็นตราประทับ

"เขา... เขาแอบเข้ามาในบ้านจริงๆ ด้วย" เสียงของดากานดาสั่นระริกจนแทบควบคุมไม่อยู่

ปุณหันกลับมามองคนตัวเล็กข้างกาย แล้วพบว่าดวงตาคู่สวยคู่คุ้นเคยบัดนี้เริ่มแดงก่ำและมีหยาดน้ำตาคลอเบ้า ความหวาดระแวงและกดดันที่สะสมมาตลอดหลายวันกำลังจะพังทลายลง

"เฮ้..." ชายหนุ่มขยับเข้าไปใกล้ ขยับมือหนาไปกุมลาดไหล่บางเอาไว้แผ่วเบาเพื่อเรียกสติ "ไม่เป็นไรแล้วกาน พี่อยู่ตรงนี้"

"แต่มันน่ากลัวมากเลยนะคะพี่ปุณ... ฮึก มันน่ากลัวเกินไปแล้ว" หญิงสาวสะอื้นไห้ออกมา "ถ้าเกิด... ถ้าเกิดเมื่อกี้มันงัดหน้าต่างเข้ามาได้สำเร็จล่ะคะ"

"มันเข้ามาไม่ได้หรอก" น้ำเสียงของปุณหนักแน่น แข็งแกร่ง ราวกับกำแพงหินผาที่ไม่มีวันพังทลาย ดากานดาช้อนสายตาที่ชุ่มชื้นไปด้วยหยาดน้ำตาขึ้นมองใบหน้าคมเข้มของเขา

ปุณก้มลงสบตากับเธอแนบสนิท ก่อนจะเอ่ยปากเน้นย้ำช้าๆ ชัดๆ ทีละคำอย่างมั่นคง "ตราบใดที่พี่ยังยืนอยู่ตรงนี้... จะไม่มีหน้าไหนแตะต้องเราได้แม้แต่ปลายเล็บ พี่สัญญา"

หัวใจดวงน้อยสั่นไหวอย่างรุนแรง ทว่าในครั้งนี้... มันไม่ได้สั่นไหวเพราะความหวาดกลัวต่อสิ่งลี้ลับอันตรายภายนอกอีกต่อไปแล้ว หากแต่เป็นเพราะกระแสความอบอุ่นและสายตาของชายหนุ่มตรงหน้า สายตาที่อัดแน่นไปด้วยความห่วงใย ปกป้อง และจริงจังถึงขีดสุดในแบบที่เธอไม่เคยได้เห็นจากเขามาก่อนในชีวิต

"คืนนี้พี่จะนอนอยู่เฝ้าในห้องนี้"

"ห้องนี้เหรอคะ?!" ดากานดาอุทานอุบด้วยความประหลาดใจ

"อืม"

"แล้ว... แล้วพี่ปุณจะนอนตรงไหนล่ะคะ"

ชายหนุ่มกวาดสายตาคมมองไปรอบๆ ห้องพักส่วนตัวของเธอ ก่อนจะไปหยุดและชี้นิ้วตรงไปยังโซฟาบุผ้าตัวยาวที่ตั้งอยู่ริมผนังกระจกหน้าต่าง "ตรงนั้นแหละ"

"ไม่ได้หรอกค่ะ"

"ทำไมจะไม่ได้"

"มันแคบจะตายไปค่ะ พี่ปุณตัวหนาขนาดนั้นจะไปนอนขดได้ยังไง ปวดหลังแย่เลย"

"พี่ตัวไม่ใหญ่หรอก นอนได้สบายมาก"

"โกหกตาใสอีกแล้วนะคะ" ดากานดาหลุดปากเถียงออกมาทันควัน ก่อนจะรีบเม้มปากตัวเองแน่นเมื่อเห็นสายตาคมกริบเลิกขึ้นเป็นเชิงดุ ทว่าความเงียบและลมด้านนอกที่ยังคงพัดพากิ่งไม้ไหววับกลับทำให้เธอกลืนน้ำลายลงคอ ความกลัวแล่นริ้วขึ้นมาอีกสายจนต้องกอดหมอนแน่น

"พี่ปุณ..."

"ว่าไง"

"คือ... นอนบนเตียงก็ได้นะค..." เสียงของเธอบดเบาลงเรื่อยๆ ในประโยคท้าย ทว่ากลับดังชัดเจนในห้องที่เงียบสนิท

ปุณชะงักไปทันที สายตาคมตวัดกลับมามองคนบนเตียงนิ่ง "เราพูดว่าอะไรนะ"

"หนูบอกว่า..." กานดาหน้าร้อนฉ่า หลบสายตาเขาพัลวัน "เตียงหนูมันกว้างคูณหกฟุต นอนสองคนได้สบายๆ... อีกอย่าง ถ้าหนูฝันร้ายขึ้นมา พี่ปุณนอนตรงนั้นกว่าจะตื่นมาช่วยหนูมันช้าออกค่ะ"

ชายหนุ่มเลิกคิ้วมองยัยตัวดีที่หาเหตุผลร้อยแปดมากลบเกลื่อนความเขิน "ไม่กลัวพี่หรือไง"

"หนูกลัวคนข้างนอกมากกว่าค่ะ..." กานดาบ่นอุบอิบ ก่อนจะรีบหยิบหมอนข้างมาวางพาดกึ่งกลางเตียงฉับพลันเพื่อกั้นอาณาเขต "นี่ค่ะ ห้ามข้ามฝั่งหมอนข้างนี้นะคะ!"

ปุณหลุดหัวเราะเสียงต่ำออกมาเบาๆ แววตาความเคร่งเครียดเมื่อครู่จางหายไปราวกับปลิดทิ้ง "หึ... ยังมีแรงวางมาตรการ แปลว่าเริ่มหายกลัวแล้วสินะ"

"หนูจริงจังนะคะพี่ปุณ"

"พี่ก็จริงจังเหมือนกันครับ" ชายหนุ่มไม่ได้ขัดศรัทธา เดินไปคว้าผ้าห่มสำรองในตู้มาจัดแจงทิ้งตัวลงนอนลงบนเตียงอีกฝั่งอย่างว่าง่าย แขนแกร่งสอดประสานรองท้ายทอยพลางทอดสายตามองเพดานห้อง "เลิกคิดมาก แล้วนอนได้แล้วไป"

ดากานดาขยับตัวซุกเข้าใต้ผ้าห่มผืนหนา ลอบมองเสี้ยวหน้าคมเข้มของคนข้างกายผ่านช่องว่างระหว่างหมอนข้าง หัวใจดวงน้อยพองโตและอบอุ่นขึ้นมาอย่างบอกไม่ถูก... ตั้งแต่เยาว์วัยจนเติบใหญ่ ผู้ชายที่ชื่อ 'ปุณณพัฒน์' ก็เป็นแบบนี้เสมอ คอยปกป้อง คอยอยู่เคียงข้าง และไม่เคยปล่อยให้เธอต้องเผชิญหน้ากับอันตรายใดๆ เพียงลำพังเลยสักครั้ง

ภายในห้องเงียบสงัด มีเพียงเสียงเครื่องปรับอากาศทำงานแผ่วเบา และเสียงลมพัดกระทบใบไม้ด้านนอก ดากานดาหลับตาลง พยายามข่มใจให้นอนหลับ ทว่ายิ่งปิดตา กลับยิ่งรับรู้ถึงการมีอยู่ของคนที่นอนห่างออกไปเพียงไม่กี่คืบ

เตียงเดียวกัน... สถานการณ์แบบนี้ไม่เคยเกิดขึ้นมาก่อน หัวใจเจ้ากรรมจึงเต้นระรัวไม่ยอมหยุด

"กาน" เสียงทุ้มดังขึ้นท่ามกลางความมืด หญิงสาวสะดุ้งเบาๆ

"คะ?"

"ยังไม่นอนอีก"

"...พี่ปุณก็ยังไม่นอนเหมือนกันแหละค่ะ"

ชายหนุ่มหัวเราะในลำคอ "เถียงเก่ง"

"หนูพูดความจริงต่างหาก"

"งั้นเหรอ"

"ค่ะ"

ความเงียบเข้าปกคลุมอีกครั้ง ก่อนที่ปุณจะเอ่ยทำลายความเงียบ "กลัวอยู่ไหม"

คำถามนั้นทำให้ดากานดาชะงัก เธอนิ่งคิดอยู่ครู่หนึ่งก่อนตอบตามตรง "นิดหน่อยค่ะ"

"อืม"

"แต่ตอนนี้ดีขึ้นแล้ว"

"เพราะพี่อยู่?"

ดากานดาเม้มปากแน่น โชคดีที่ห้องนี้มืดสนิทจนอีกฝ่ายไม่มีทางเห็นผิวแก้มที่กำลังขึ้นสีระเรื่อของเธอ "ก็...ประมาณนั้นมั้งคะ"

ปุณยกยิ้มบางๆ แม้เธอจะทำเป็นตอบแบบไม่ใส่ใจ แต่มีหรือที่คนอย่างเขาจะจับน้ำเสียงนั้นไม่ได้