บทที่ 2 ใกล้ชิด
แกร๊ก...
เสียงประตูห้องน้ำเปิดออก
ดากานดากลั้นหายใจโดยไม่รู้ตัว หัวใจเต้นรัวกระหน่ำเสียจนกลัวว่าคนด้านนอกจะได้ยิน หญิงสาวค่อยๆ ชะโงกหน้ามองผ่านช่องว่างเล็กๆ ของบานตู้เสื้อผ้า และวินาทีถัดมา... เธอก็แทบลืมวิธีหายใจ
ปุณณพัฒน์เดินออกมาพร้อมผ้าขนหนูผืนเล็กที่พาดอยู่บนบ่า เส้นผมสีดำสนิทหยาดเยิ้มด้วยหยดน้ำใสที่ไหลผ่านลำคอแกร่งลงไปยังแผ่นอกกว้าง จากเด็กหนุ่มข้างบ้านในความทรงจำ วันนี้เขากลายเป็นชายหนุ่มเต็มตัวที่สูงใหญ่ขึ้น หล่อเหลาขึ้น และ... อันตรายต่อหัวใจของเธอขึ้นอีกหลายเท่าตัว
"โอ๊ย..."
เสียงร้องอย่างแผ่วเบาหลุดรอดจากริมฝีปากด้วยความลืมตัว ดากานดารีบยกมือขึ้นตะปบปากตัวเอง แต่มันสายเกินไปแล้ว
ปุณณพัฒน์ชะงักกึก สายตาคมกริบตวัดหันมามองทางตู้เสื้อผ้าทันที บรรยากาศภายในห้องตกอยู่ในความเงียบงันชวนอึดอัด
"ใครอยู่ในนั้น"
น้ำเสียงทุ้มต่ำทรงพลังตวาดถาม ดากานดาหลับตาปี๋ในความมืด จบกัน... แผนเซอร์ไพรส์สุดเพอร์เฟกต์ของเธอพังทลายไม่เป็นท่า
ตึก... ตึก...
เสียงฝีเท้าหนักๆ ค่อยๆ ย่างสามขุมเข้ามาใกล้ ใกล้ขึ้นเรื่อยๆ จนกระทั่งมาหยุดอยู่ตรงหน้าตู้ หญิงสาวรู้สึกเหมือนเสียงหัวใจตัวเองดังสะท้อนก้องไปทั้งอก ก่อนที่บานประตูตู้จะถูกกระชากเปิดออก!
พรึ่บ!
แสงสว่างภายนอกสาดส่องเข้ามาทันที ดากานดาค่อยๆ ลืมตาขึ้น แล้วสบเข้ากับนัยน์ตาคมเข้มคู่เดิมที่กำลังเบิกกว้างด้วยความประหลาดใจ
ทั้งสองคนต่างชะงักค้าง ราวกับเข็มนาฬิกาหยุดหมุนไปชั่วขณะ ปุณณพัฒน์มองกวางน้อยที่นั่งคุดคู้อยู่ในตู้เสื้อผ้าของเขา ส่วนดากานดาก็จ้องลึกเข้าไปในดวงตาของเขา... ห้าปีเต็มๆ ที่พวกเขาไม่ได้เจอกันเลย
"กาน..."
ชายหนุ่มพึมพำชื่อเธอแผ่วเบา ราวกับกำลังพิสูจน์ว่าภาพตรงหน้าไม่ใช่ความฝัน ดากานดาส่งยิ้มแห้งไปให้ ก่อนจะชูมือขึ้นโบกหยอยๆ
"สวัสดีค่ะ... พี่ปุณ"
ความเงียบเข้าปกคลุมอีกครั้ง... หนึ่งวินาที... สองวินาที... สามวินาที... แล้วชายหนุ่มก็หลุดหัวเราะออกมาอย่างกักเก็บไม่อยู่ ไหล่กว้างสั่นไหวตามแรงหัวใจที่เต้นระรัว
"นี่คือวิธีทักทายแบบใหม่ของเราเหรอ"
ดากานดาหน้าร้อนผ่าว "หนูแค่กะจะเซอร์ไพรส์เอง"
"ด้วยการมาซ่อนในตู้เสื้อผ้าพี่เนี่ยนะ?"
"ก็..."
"โตเป็นสาวแล้วนะเรา"
"รู้ค่ะ"
"แต่ยังซนเหมือนเดิมไม่มีเปลี่ยน" เขาส่ายหน้าอย่างเอือมระอาทว่าประกายตาและรอยยิ้มมุมปากกลับระบายไปด้วยความเอ็นดู ปุณณพัฒน์ยื่นฝ่ามือใหญ่มาตรงหน้า "ออกมาได้แล้ว"
ดากานดามองมือหนาตรงหน้า หัวใจกระตุกไหวแปลกๆ ก่อนจะวางฝ่ามือเล็กลงไป เพียงแค่สัมผัสแผ่วเบา ความอบอุ่นที่คุ้นเคยก็แล่นพล่านเข้าสู่หัวใจ ชวนให้คิดถึงวันวานที่เขาคอยจูงมือเธอข้ามถนน หรือพากันไปวิ่งเล่นที่สนามเด็กเล่น
ชายหนุ่มออกแรงดึงเธอขึ้นมายืนอย่างง่ายดาย สายตาคมกริบกวาดมองสำรวจเธอตั้งแต่ศีรษะจรดปลายเท้า จนดากานดารู้สึกร้อนวูบวาบไปทั้งตัว
"มองอะไรขนาดนั้นคะ"
"ดูให้แน่ใจว่าใช่ยัยกานตัวจริงหรือเปล่า"
"ไม่ใช่กานแล้วจะเป็นใครล่ะคะ"
"ไม่รู้สิ" เขายักไหล่กวนๆ "นึกว่าดาราทีวีที่ไหนหลงมา"
"เว่อร์ไปแล้วค่ะ"
"ก็พี่เห็นเราในข่าวบ่อยๆ"
คำตอบสั้นๆ นั้นทำให้หัวใจของดากานดาพองฟูอย่างควบคุมไม่ได้ อย่างน้อย... เขาก็ยังคอยติดตามเรื่องราวของเธอ แม้จะอยู่ห่างกันคนละซีกโลก
"แล้วพี่ปุณล่ะคะ" เธอถามกลับบ้าง "เป็นยังไงบ้าง"
"ก็เหมือนเดิม"
"ไม่เหมือนสักหน่อย" ดากานดาส่ายหน้าปฏิเสธ "พี่เปลี่ยนไปเยอะเลย"
ปุณณพัฒน์เลิกคิ้วสูง "ตรงไหนที่เปลี่ยน"
"ก็..." หญิงสาวเม้มปากแน่น จะให้บอกได้ยังไงว่าเขาดูดีและเซ็กซี่ขึ้นจนเธอใจสั่นขนาดนี้ "แก่ขึ้นมั้งคะ"
ได้ยินคำตอบ ปุณณพัฒน์ถึงกับแค่นหัวเราะ "นี่กลับมาถึงก็หาเรื่องพี่เลยเหรอ?"
"พูดความจริงต่างหากค่ะ"
"งั้นเหรอ..." ดวงตาคมหรี่ลงอย่างมีเลศนัย ก่อนจะขยับก้าวล้ำเส้นเข้ามาใกล้อีกก้าว ใกล้จนดากานดาต้องแหงนหน้ามอง "แต่พี่ว่า... มีคนเปลี่ยนไปมากกว่าพี่อีกนะ"
"ใครคะ"
"เราไง"
"หนู?"
"อืม" น้ำเสียงของเขาปรับทุ้มต่ำลง สายตาคมปลาบสะกดนัยน์ตาเธอเอาไว้แน่น "จากเด็กกะโปโลข้างบ้าน... ตอนนี้กลายเป็นสาวสวยไปซะแล้ว"
หัวใจของดากานดาเหมือนจะหยุดเต้นไปดื้อๆ ใบหน้าหวานเห่อแดงราวกับเป็นไข้ พระเจ้า... นี่ใช่พี่ปุณคนเดิมจริงๆ ใช่ไหม เมื่อก่อนเขาไม่เคยหยอดคำหวานชวนใจสั่นแบบนี้เลยสักครั้ง!
"หน้าแดงทำไม"
"เปล่าซะหน่อย!"
"แดงจนจะไหม้อยู่แล้ว"
"ก็... อากาศมันร้อนค่ะ"
"แต่ห้องนี้เปิดแอร์อยู่นะ"
"พี่ปุณ!"
ชายหนุ่มระเบิดเสียงหัวใจชอบใจ ก่อนจะเอื้อมมือขึ้นไปขยี้เรือนผมของเธอจนยุ่งเหยิงเหมือนที่เคยทำในอดีต สัมผัสนั้นทำให้ดากานดาเผลอยิ้มออกมาอย่างเป็นธรรมชาติ ทุกอย่างยังคงอบอุ่นและปลอดภัยเสมอเมื่ออยู่ใกล้ผู้ชายคนนี้...
ทว่า... ในช่วงเวลาแห่งความสุขนั้น
ไม่มีใครล่วงรู้เลยว่า บริเวณถนนฝั่งตรงข้ามบ้าน มีรถยนต์ซีดานสีดำสนิทจอดซุ่มนิ่งอยู่ใต้ร่มเงาไม้ครึ้ม กระจกนิรภัยถูกลดลงเพียงเศษเสี้ยว พอให้คนในเงามืดสามารถลอบมองหน้าต่างห้องนอนของปุณณพัฒน์ได้อย่างถนัดตา
เลนส์ซูมระยะไกลของกล้องถ่ายรูปราคาแพงถูกยกขึ้นโฟกัส... ก่อนที่นิ้วมือเรียวยาวจะกดชัตเตอร์
แชะ...
ภาพใบหน้าเปื้อนยิ้มอย่างมีความสุขของดากานดาที่กำลังหยอกล้อกับชายหนุ่มถูกบันทึกไว้ในเมมโมรี่การ์ด นัยน์ตาของบุรุษหลังกล้องมืดทะมึนลงช้าๆ พร้อมกับน้ำเสียงที่พึมพำแผ่วเบาที่ชวนขนลุก
"ผมรอคุณกลับมาตั้งนาน..."
"อย่ายิ้มให้คนอื่นแบบนั้นสิครับ... กาน"
ปลายนิ้วซีดบดขยี้รูปถ่ายใบเก่าในมือจนยับยู่ยี่... มันคือรูปของเด็กหญิงตัวเล็กๆ ที่นั่งยิ้มอยู่ใต้ต้นมะม่วง รูปใบเดิมที่ถูกเก็บงำซ่อนเร้นไว้เป็นความลับยาวนานกว่ายี่สิบปี
