บทที่ 33 คิริน

เสียงคำรามแผ่วเบาถูกกลืนหายไปกับความมืดมิดของราตรี ชายปริศนากำโทรศัพท์มือถือในมือแน่นจนข้อนิ้วซีดขาว ดวงตาแดงก่ำจับจ้องไปยังบ้านของคุณย่ามาลีไม่วางตา ความอาฆาตที่สะสมมานานนับสิบปีปะทุพลุ่งพล่านราวกับภูเขาไฟใกล้ระเบิด

แต่เพียงไม่กี่วินาทีต่อมา เขากลับสูดลมหายใจเข้าลึกเพื่อกดข่มอารมณ์คลั่งของตัวเองเอา...

เข้าสู่ระบบและอ่านต่อ