บทที่ 7 ตุ๊กตาตัวเก่า

ปุณณพัฒน์จ้องมองข้อความบนฝากล่องนิ่งอยู่หลายวินาที

[ คุณยังจำผมไม่ได้จริงๆ เหรอ? ]

เพียงประโยคสั้นๆ ประโยคเดียว แต่กลับทำให้บรรยากาศรอบตัวในยามวิกาลเย็นเยียบลงอย่างประหลาด ดากานดาเผลอยกมือขึ้นกอดแขนตัวเองแน่น ความรู้สึกหวาดกลัวที่พยายามสะกดไว้เริ่มตีตื้นขึ้นมาอีกระลอก

"พี่ปุณคะ..." น้ำเสียงของเธอสั่นเครือ

ชายหนุ่มละสายตาจากกล่องปริศนาแล้วหันกลับมามองคนตัวเล็กข้างกาย "กลัวไหม"

หญิงสาวเม้มปากแน่นก่อนจะพยักหน้าลงเบาๆ "ตอนแรกก็ไม่แต่ตอนนี้...กลัวค่ะ"

ปุณลอบถอนหายใจยาว ก่อนจะเอื้อมมือหนาไปแตะลงบนกลุ่มผมนุ่มของเธอแล้วลูบเบาๆ เป็นเชิงปลอบโยน "ไม่เป็นไร" น้ำเสียงทุ้มต่ำนั้นหนักแน่นและจริงจัง "พี่อยู่ตรงนี้ทั้งคน"

สัมผัสอบอุ่นช่วยให้เความตื่นตระหนกในใจของดากานดาให้ทุเลาลง แม้ว่าสถานการณ์ตรงหน้าจะยังคงน่าไม่ไว้วางใจอยู่ก็ตาม

ชายหนุ่มก้มลงสำรวจกล่องขาวตรงหน้าอีกครั้ง รอบๆ บริเวณไม่มีร่องรอยการเหยียบย่ำที่ชัดเจน ไม่มีเสียงฝีเท้า และไม่มีสิ่งใดเคลื่อนไหว มีเพียงความเงียบสงัดของสวนหลังบ้านยามดึกสงัด

"อย่าเพิ่งเปิดมันเลย"

"คะ?"

"รอไอ้คิมมาก่อน"

ดากานดาพยักหน้าเห็นด้วยทันที ตอนนี้ต่อให้เอาอะไรมาแลก เธอก็ไม่กล้าแตะต้องวัตถุตรงหน้าเด็ดขาด

ระหว่างที่เดินกลับเข้ามาหลบในตัวบ้าน ปุณเพิ่งนึกเอะใจอะไรบางอย่างขึ้นมาได้ เขาหันไปมองกวาดสายตารอบๆ บ้านที่เงียบเชียบเกินไปอย่างนึกแปลกใจ ก่อนจะขมวดคิ้วมุ่น

"แล้วคนที่บ้านเราล่ะ"

"หืม?"

"คุณย่าอยู่ไหน แล้วพ่อกับแม่เราล่ะ"

ดากานดาชะงักไปนิด ก่อนจะร้องอ๋อออกมาเบาๆ "คุณย่ากับคุณพ่อคุณแม่ไปต่างจังหวัดกันค่ะ"

"ไปต่างจังหวัด?"

"ค่ะ พอดีเมื่อเช้าตรู่ญาติทางฝั่งคุณย่าโทรมาบอกว่าคุณตาทวดของอีกบ้านท่านไม่สบายกะทันหัน ทุกคนเลยรีบพากันไปเยี่ยมไข้ค่ะ"

"แล้วทำไมไม่บอกพี่ตั้งแต่แรก"

"ก็...หนูไม่คิดว่าจะมีเรื่องบ้าๆ แบบนี้เกิดขึ้นนี่คะ" ดากานดาหลุดหัวเราะแห้งๆ ออกมาเพื่อทำลายความอึดอัด ก่อนจะอธิบายต่อ "จริงๆ คุณย่าก็ชวนหนูแล้วค่ะ"

"แล้วทำไมไม่ไป"

"หนูติดเคลียร์งานคอนเทนต์น่ะค่ะ"

"ก็เลยเลือกที่จะอยู่บ้านคนเดียว?"

"ค่ะ..."

ยิ่งฟังคำตอบ สีหน้าของปุณก็ยิ่งทึมทึบและเข้มขึ้นเรื่อยๆ เขาไม่ชอบสถานการณ์แบบนี้เลย... ไม่ชอบเอามากๆ โดยเฉพาะหลังจากที่เธอกลายเป็นเป้าหมายของบุคคลปริศนาที่ส่งของติดต่อกันหลายวันขนาดนี้

"แล้วพวกท่านจะกลับกันเมื่อไหร่"

"น่าจะช่วงเย็นๆ ของวันพรุ่งนี้ค่ะ"

"วันพรุ่งนี้เลยเหรอ"

"ค่ะ..." ดากานดาช้อนสายตามองใบหน้าคมเข้มที่บัดนี้เคร่งเครียดจนเห็นเส้นเลือดตรงขมับ "มีอะไรหรือเปล่าคะพี่ปุณ"

"ไม่มีอะไร" ปุณตอบปัด ทว่าสีหน้าและแววตาของเขามันฟ้องทุกอย่าง เขากำลังกังวล... และกังวลมากเสียด้วย

เมื่อทั้งคู่เดินกลับเข้ามานั่งในห้องรับแขก ดากานดาถึงเพิ่งสังเกตเห็นว่าบ้านหลังใหญ่หลังนี้เงียบเชียบจนน่าใจหาย ปกติเวลาที่เธออยู่คนเดียวเธอไม่เคยรู้สึกกลัวบ้านตัวเองเลยสักครั้ง ทว่าคืนนี้... ทุกอย่างมันต่างออกไป มุมมืดของบ้านดูลึกและดำมืดกว่าเดิม เสียงลมหรือเสียงไม้ลั่นเพียงนิดก็ทำให้เธอสะดุ้งโหยง ราวกับมีใครบางคนกำลังแอบซ่อนตัวอยู่ในเงามืดเพื่อเฝ้ามองเธออยู่จริงๆ

ปุณเองก็คงมีความรู้สึกไม่ต่างกัน สายตาคมกริบกวาดสำรวจระบบรักษาความปลอดภัยรอบห้องอย่างละเอียด "กล้องวงจรปิดของบ้านล่ะ"

"มีแค่ตรงประตูรั้วหน้าบ้านค่ะ"

"หลังบ้านไม่มีเลย?"

"ไม่มีค่ะ"

ชายหนุ่มสบถออกมาในลำคอเบาๆ ด้วยความขัดใจ "พรุ่งนี้พี่จะให้ช่างเข้ามาติดเพิ่มให้หมดทุกมุม"

"เอ่อ ไม่เป็นไรหรอกมั้งคะพี่ปุณ..."

"ต้องเป็น" น้ำเสียงห้วนสั้นทว่าเด็ดขาดเฉียบขามจนคนตัวเล็กต้องงับปากเงียบกริบทันที

หลังจากนั้นไม่นาน เสียงเครื่องยนต์รก็ดังขึ้นที่หน้าบ้าน คิมหันต์มาถึงแล้ว ตำรวจหนุ่มร่างสูงโปร่งก้าวลงจากรถพร้อมกับถือกล่องอุปกรณ์นิติวิทยาศาสตร์ติดมือมาด้วย

"อยู่ไหนวะ" ทันทีที่ก้าวเท้าเข้ามาในบ้าน คิมก็ยิงคำถามเข้าประเด็นทันที

ปุณพยักพยักพะเผยิดไปทางสวนหลังบ้าน ทั้งสามคนจึงพากันเดินตัดความมืดออกไปตรงจุดเกิดเหตุ คิมหันต์หยิบถุงมือยางขึ้นมาสวมอย่างคล่องแคล่ว ก่อนจะก้มลงตรวจสอบสภาพรอบกล่องขาวอย่างระมัดระวัง

"มีใครไปแตะต้องหรือขยับมันหรือยัง" คิมถามเสียงเข้ม

"ยัง" ปุณตอบ

"ดี"

มือหนาภายใต้ถุงมือยางค่อยๆ ประคองและเปิดฝากล่องออกช้าๆ ดากานดาเผลอกลั้นหายใจโดยไม่รู้ตัว ก่อนที่ดวงตาคู่สวยจะเบิกกว้างด้วยความช็อก

เพราะสิ่งที่นอนนิ่งอยู่ภายในกล่องใบนั้น... ไม่ใช่ช่อดอกไม้ ไม่ใช่เครื่องประดับราคาแพง

แต่เป็นตุ๊กตาหมีตัวเล็กสีครีมสภาพเก่ากรัง เนื้อผ้าซีดจาง และมีร่องรอยผ่านการใช้งานมาอย่างยาวนานหลายปี