บทที่ 9 นอนด้วย

เวลาล่วงเลยผ่านไปเกือบสี่ทุ่ม ความตึงเครียดอันหนักอึ้งในตอนแรกเริ่มละลายหายไป ดากานดาเดินเข้าไปในครัวชงโกโก้ร้อนส่งกลิ่นหอมกรุ่นออกมารสองแก้ว ก่อนจะยื่นแก้วหนึ่งให้ชายหนุ่ม

"ขอบใจนะ"

"พี่ปุณคะ..."

"หืม?"

"คืนนี้... พี่ปุณจะนอนที่ไหนเหรอคะ" คำถามแผ่วเบานั้นทำให้ปุณชะงักไปเล็กน้อย ก่อนจะหันมาสบตาเธอ

"โซฟานี่แหละ"

"ไม่ได้ค่ะ"

"ทำไมจะไม่ได้"

"โซฟามันสั้นจะตายไป พี่ปุณตัวโตขนาดนี้ขดนอนจนปวดหลังตายพอดี"

"พี่นอนได้ ไม่เป็นไรหรอก"

"แต่หนูเป็นค่ะ!" ดากานดายกแก้วโกโก้ขึ้นกอดอก ทำหน้าตาขึงขังจริงจัง "ถ้าพี่ปุณมานอนเฝ้าหนูแล้วเกิดปวดหลังจนทำงานไม่ได้ขึ้นมา คุณยายสายหยุดต้องบ่นด่าหนูหูชาแน่ๆ"

ปุณหลุดหัวเราะออกมาอีกหน "คิดไปไกลจริงเรา"

"เรื่องจริงนะคะ"

"งั้นจะให้พี่นอนไหนล่ะครับ"

"ห้องรับแขกชั้นล่างมีห้องนอนเล็กอยู่นี่คะ" หญิงสาวขยับตัวลุกขึ้น "เดี๋ยวหนูไปจัดที่นอน ปูผ้าห่มใหม่ให้แป๊บนึงนะ"

ชายหนุ่มมองตามแผ่นหลังบางที่รีบวิ่งกุลีกุจอออกไปจัดแจงห้องหับให้เขา สายตาของสถาปนิกหนุ่มอ่อนแสงลงฉ่ำหวานโดยที่เขาเองก็ไม่ทันรู้ตัวด้วยซ้ำ

---

ครึ่งชั่วโมงต่อมา ทุกอย่างถูกจัดเตรียมไว้เรียบร้อย ดากานดายืนพิงกรอบประตูห้องนอนแขกพลางส่งยิ้มให้

"โอเค เรียบร้อยแล้วค่ะ"

"ขอบใจมากนะกาน"

"พี่ปุณ... แล้วถ้าเกิดคืนนี้หนูฝันร้ายล่ะคะ" ปุณเลิกคิ้วขึ้นเล็กน้อยกับท่าทางกล้าๆ กลัวๆ ของยัยตัวเล็ก

"ถ้าฝันร้าย... ก็ลงมาเรียกพี่ได้ตลอด"

"จริงนะคะ"

"อืม"

"จะไม่ดุหนูใช่ไหม"

"ไม่ดุครับ" หญิงสาวยิ้มกว้างออกมาทันที รอยยิ้มสดใสราวกับดอกไม้บานนั้นทำเอาหัวใจของคนมองสะดุกไหวผิดจังหวะไปหนึ่งห้องใหญ่ๆ

ก่อนจะแยกย้ายกันเข้าห้อง ปุณเดินตรวจตราความเรียบร้อยรอบบ้านอีกรอบ เช็กสลักกลอนประตูและหน้าต่างทุกบานจนมั่นใจว่าล็อกแน่นหนาดีแล้ว ยามที่เขาเดินผ่านห้องนั่งเล่น สายตาคมสะดุดเข้ากับกรอบรูปไม้เก่าแก่ใบบนชั้นวาง

มันเป็นรูปถ่ายตอนดากานดาอายุประมาณสิบขวบ เธอกำลังยิ้มแฉ่งชูสองนิ้วอยู่ใต้ต้นมะม่วงหลังบ้าน โดยมีเด็กหนุ่มรุ่นพี่ข้างบ้านคนหนึ่งยืนกอดอกทำหน้าบึ้งตึงอยู่ข้างๆ

ปุณจุดรอยยิ้มละมุนออกมา เขายำวันนั้นได้... จำรายละเอียดได้ทุกอย่าง เพราะดากานดาเคยเป็นเพียงเด็กผู้หญิงตัวเล็กๆ ที่คอยวิ่งเตาะแตะตามหลังเขาไปทุกหนทุกแห่ง

และดูเหมือนว่า... ในตอนนี้ ตัวเขาเองเริ่มที่จะอยากให้เธอวิ่งตามเขาแบบนี้ไปตลอดชีวิตแล้วสิ

---

ขณะเดียวกัน... ที่ภายนอกตัวบ้าน ท่ามกลางทัศนียภาพอันดำมืดของค่ำคืนสงัด

รถยนต์ซีดานสีดำสนิทคันหนึ่งยังคงจอดดับไฟนิ่งสนิทอยู่ริมกำแพงห่างออกไปไม่ไกล ดวงตาแดงก่ำคู่หนึ่งกำลังจับจ้องมองตรงมายังบ้านหลังใหญ่ไม่กะพริบตา

ยามที่เห็นว่าแสงไฟในบ้านยังคงเปิดสว่าง และเห็นเงาร่างสูงใหญ่ของปุณณพัฒน์เดินตรวจตราไปมาผ่านผ้าม่าน ความโกรธแค้นและริษยาในอกก็ยิ่งปะทุเดือดจนแทบทะลัก มือหนาจดเล็บลงบดขยี้รูปถ่ายในมือจนยับยู่ยี่... มันเป็นรูปถ่ายใบหน้าด้านข้างของดากานดาที่เขาแอบถ่ายและเก็บซ่อนมันเอาไว้นานหลายปี

"ทำไม..." เสียงแหบพร่าสั่นเครือเอ่ยพึมพำลอดไรฟัน "ทำไมต้องเป็นมัน... ทำไมว่ะ!"

แววตาของมันเต็มไปด้วยความอิจฉาริษยา ความหวงแหนอันบ้าคลั่ง และความหมกมุ่นคุกรุ่นจนบิดเบี้ยวเกินกว่าจะเยียวยา ก่อนที่สายตาคู่นั้นจะเลื่อนไปหยุดอยู่ที่บานหน้าต่างห้องนอนชั้นสองของหญิงสาว...

รอยยิ้มวิปริตประหลาดค่อยๆ ผุดขึ้นบนใบหน้าครึ่งซีกภายใต้ความมืด

"ไม่เป็นไร... ดากานดา"

"เดี๋ยวคุณก็จำผมได้แล้ว..."

"อีกไม่นานเกินรอหรอก"

กลางดึกสงัด...

บ้านทั้งหลังตกอยู่ในความเงียบงัน มีเพียงเสียงครางแผ่วเบาของเครื่องปรับอากาศ และเสียงสวบสาบของสายลมยามค่ำคืนที่พัดผ่านใบมะม่วงด้านนอก ดากานดาขยับตัวไปมาบนเตียงกว้างด้วยความอึดอัด ก่อนจะค่อยๆ ลืมตาขึ้นมาในความมืด

หัวใจดวงน้อยเต้นกระหน่ำรัวอย่างไม่มีสาเหตุ เธอไม่รู้ว่าตัวเองสะดุ้งตื่นขึ้นมาตอนไหน หรือเพราะอะไรกันแน่ ทว่าสัญชาตญาณบางอย่างในส่วนลึกกำลังร่ำร้องเตือนว่า... มีบางสิ่งผิดปกติเกิดขึ้น

หญิงสาวเอื้อมมืออันสั่นเทาไปหยิบโทรศัพท์มือถือบนหัวเตียงขึ้นมาดูเวลา แสงสว่างจากหน้าจอบอกเวลา 02:17 น.

"เราฝันไปเองเหรอ..." เธอพึมพำกับตัวเองเสียงแผ่ว พยายามสูดหายใจเข้าลึกๆ เพื่อปลอบประโลมอาการใจสั่น ก่อนจะพลิกตัวหมายจะข่มตาหลับใหลลงอีกครั้ง