บทที่ 10 9
หรือนี่จะเป็นการเอาคืนอีกวิธีของเขา คือเธอก็ไม่ใช่ว่าจะอดทนรอใครที่ไหนได้นานเป็นชั่วโมงหรอกนะ ร่างบางนั่งกอดอกหน้านิ่ง ขาก็ขยับไปมา จากนั้นก็ลุกขึ้นยืนอย่างรวดเร็ว
จนบอดี้การ์ดที่ยืนเฝ้ายังตกใจและรับรู้ถึงอารมณ์ของออร่าความหงุดหงิดจากเธอ ผู้หญิงน่ากลัวก็เวลานี้แหละ
“แล้วนี่เจ้านายคุณจะมาเมื่อไหร่คะ?!”
“ไม่ทราบครับ” ฮาร์ทตอบไปตามความจริง
“แล้วไง !? คือต้องให้ฉันรอเขาไปทั้งคืนเลยไหมคะ! ฉันง่วงนอนแล้วนะ ฉันจะกลับบ้าน!” เธอเริ่มโวยวาย ไม่กลัวละ พอแล้ว พอเธอจะเดินไปใกล้บอดี้การ์ดหนุ่มพวกเขาก็ขยับหนีและยืนกันเธอ
“หลบ! ฉันจะกลับบ้าน!”
“ใจเย็นนะครับ”
“อย่าทำให้เรื่องใหญ่เลยนะครับคุณผู้หญิง”
“เหอะ! ใครคะที่ทำให้เรื่องใหญ่ พวกคุณนั่นแหละ!”
“มาขู่ให้กลัวไม่พอ ยังมาปล่อยให้ผู้หญิงรออีกเป็นชั่วโมง ถ้าเจอนะจะ..!”
“จะทำไม ถ้าฉันให้รอทั้งคืนจะทำไม?”
ความรู้สึกที่ชาไปทั้งตัวเพียงแค่ได้ยินเสียง ขนมปังหันไปตามเสียงจากข้างหลัง เมื่อมองขึ้นไปชั้นสองก็พบกับอีวานที่ยืนอยู่ เขามาตั้งแต่เมื่อไหร่ ทำไมไปยืนอยู่บนนั้นได้? ที่นี่มีทางเข้าอื่นอีกเหรอนอกจากประตูที่เธอเข้ามา!!??
‘หรือว่าตานั่นกลับมานานแล้วแต่จงใจปล่อยให้ฉันนั่งรอ!’
“มาตั้งแต่เมื่อไหร่คะ?”
“บอกมาว่าจะทำยังไง” อีวานเดินลงจากบันไดมาหาเธอที่ยังยืนนิ่งกำมือแน่นเพราะกำลังโกรธ!
‘ไอ้บ้านี่มันน่าหงุดหงิดจริงๆ คนอื่นเขาก็ถามเหมือนกัน แต่เลือกจะฟังแค่คำตอบที่ตัวเองอยากรู้’
“ก็แบบนี้ไงคะ” พอเขาเดินเข้ามาใกล้จนเกือบชิด สิ่งที่ขนมปังเลือกทำคือ ยกเข่าขึ้นมาเตรียมจะกระแทกไปตรงนั้นของเขา ‘กล่องดวงใจ’
“หึ คิดวิธีอื่นบ้างนะ” อีวานจับเข้าที่ใต้ขาของเธออย่างรู้ทัน ไม่พอเขายังกระชากขาขนมปังเข้ามาแนบชิดติดที่ตัวเองอย่างตั้งใจ
ขนมปังรีบจับไหล่หนาทันทีเพราะกลัวตัวเองจะล้ม เธอสัมผัสได้ถึงท่อนเอ็นแข็งที่คล้ายกำลังจะตื่น..
“ปล่อยขาฉันนะ”
“แล้วเธอคิดจะทำอะไร”
“ก็ทำแบบที่คุณคิดนั่นแหละ!”
“โอ๊ย ปล่อยขาฉันเดี๋ยวนี้ ไอ้โรคจิต! เก่งแต่กับผู้หญิง!”
“รติมา!”
“โห รู้จักชื่อจริงกันด้วย ไม่บอกชื่อจริงตัวเองมาบ้างล่ะจะได้เรียกคืน!”
“อ๋อหรือว่าจริง ๆ ชื่อว่า ไอ้ขี้ขลาด!”
“พอสักที!” เธอช่างเก่งเหลือเกินที่ทำให้คนอย่างเขาควบคุมอารมณ์ตัวเองไม่ได้อย่างที่ปกติเขาไม่เคยจะเป็น
“ฉันเล่นกับเธอมามากพอแล้ว!”
“แล้วเล่นมากกว่านี้ไม่ได้เหรอคะ!”
“พวกมึงสองคนออกไป” อีวานหันไปสั่งลูกน้อง พวกเขาโค้งหัวลงเล็กน้อยแล้วรีบเดินออกไป
“ฉันจะเล่นสนุกกับตัวเธอหลังจากนี้ ถึงจะเป็นการเล่นที่ถูกวิธี!” อีวานอุ้มเธอขึ้น อุ้มพาไปโซฟา เขานอนคร่อมตัวเธออย่างแนบชิด
“ตัวสั่น? จะเล่นละครบทไหนอีกล่ะ?”
“ฉันสั่นเพราะหนาวต่างหากล่ะ!”
“เหรอ?! ให้ฉันกอดให้อุ่นไหมล่ะ!!”
!!
“ฉันจะรับผิดชอบในคำพูดตัวเอง ทำเสร็จแล้วก็อย่ามายุ่งกันอีกนะคะ!”
ขนมปังไม่กลัวการที่เธอจะต้องมีอะไรกับผู้ชายหรอก เพียงแค่เธอเคยอยากเก็บไว้ให้คนที่จะมาเป็นแฟน หรือไม่ก็คนที่รักก็เท่านั้น แต่เพราะเธอดันไปปากดีใส่คนที่ไม่ควร
“จะทำก็รีบทำเถอะค่ะ!” ร่างบางหันหน้านี้และยังหลับตาปี๋ มันก็แค่เซ็กส์นั่นแหละ!
“อย่าทำเหมือนไม่เคยไปหน่อยเลย มันไม่เนียน”
“แล้วถ้าฉันบอกว่าไม่เคยมันแปลกมากเหรอ!” เธอลืมตามาด่าเขาอีกรอบ ไม่มีวันที่เราจะได้พูดดี ๆ ใส่กันหรอก
“ถ้ายอมใช้ปากอมให้คนที่เจอกันครั้งแรก”
“เธอไม่ใช่สาวที่บริสุทธิ์หรอก”
“บางทีฉันอาจจะเป็นคนที่หนึ่งร้อยหนึ่ง”
เพี๊ยะ! มือเล็กยกขึ้นมาฟาดลงไปบนใบหน้า
“หยุดพูดจาดูถูกฉันนะ”
“หึ ครั้งแรกเลยนะ!” เขาใช้ลิ้นดันกระพุ้งแก้มข้างที่ถูกตบ และยังหัวเราะเบา ๆ ครั้งแรกในชีวิตที่อีวานถูกตบ และยังมาจากผู้หญิงคนที่เขาสามารถเป่าหัวเธอได้ง่าย ๆ
“คุณมัน..!”
“ฉันมันทำไม?”
