บทที่ 47 46

อากาศในช่างมืดมน เมฆเกาะตัวหนาจนมองไม่เห็นพระอาทิตย์ในช่วงสายวันนี้ หญิงสาวตื่นจากภวังค์ฝัน ยันกายลุกขึ้นนั่ง มองไปยังข้างกายตัวเองซึ่งว่างเปล่าไร้ชายหนุ่มผู้ให้ความอบอุ่นจากอ้อมกอดมาทั้งคืน

“ไปตั้งแต่ตอนไหนกันล่ะเนี่ย”

ขนาดนอนกอดเขาไว้อย่างนั้น เธอยังไม่รู้สึกตัวว่าเขาออกไปตอนไหน นี่คงเพราะฤทธิ...

เข้าสู่ระบบและอ่านต่อ