บทที่ 7 6
พรึบ!
จู่ ๆ ก็มีผู้ชายแปลกหน้าสองคนเข้ามาวุ่นวายกับผิงอัน แต่เหมือนทั้งสามคนจะรู้จักกันอยู่แล้ว ขนมปังที่ตอนแรกถูกกันออก และพวกเขาทำเหมือนจะไม่ใส่ใจเธอด้วย แต่หลังจากคนที่ชื่อคาร์ลเตอร์รับสายโทรศัพท์ กลับกลายเป็นว่าเธอถูกอุ้มมาเช่นกัน
‘อะไร แก๊งเรียกค่าไถ! ไม่น่าใช่หรอก’
‘พวกเขาดูภูมิฐานเกินกว่าจะเป็นโจรกระจอก คนในคลับก็ไม่กล้ายุ่ง นี่เพื่อนฉันไปรู้จักไอ้คนพวกนี้ได้ยังไง!’
‘น่ากลัวจนไม่กล้าหายใจเลย’
‘รู้สึกมึน ๆ หัวด้วยสิ’
ติ๊ง!
ส่วนขนมปังจากตอนแรกเงียบไปพักใหญ่เพราะเจอคำขู่ แต่เมื่อได้ยินเสียงลิฟต์ดัง ทำให้เธอดึงสติที่เหม่อลอยและหวาดกลัวให้กลับมา
“เป็นบ้าอะไรมาจับเราสองคน บ้านเมืองเรามีกฎหมายนะไอ้พวกฝรั่งตาน้ำข้าว!”
“ไอ้X ป่าเถื่อน ปล่อยเลยนะ!”
ขนมปังตะโกนด่าทอพวกเขาชนิดที่ขนสวนสัตว์มาได้ทั้งพื้นป่าเลยก็ว่าได้ ดีดดิ้นสุดแรงเกิด มือเล็กทุบตีคาร์ลเตอร์อย่างแรง
“เอาไป ของมึง”คำพูดเรียบเฉยของคาร์ลเตอร์ที่พูดกับอีวานเพื่อนสนิทนั่งนิ่งอยู่ที่โซฟา
ตุบ! คาร์ลเตอร์อุ้มขนมปังมาวางลงที่ข้างอีวาน หรืออาจจะต้องใช้ว่าโยนเธอลงมาเสียมากกว่า
“อ๊ะ! วางเบาๆ ไม่ได้รึไงฮะ! ไอ้แก่หัวขาว!” ขนมปังฝีปากกล้ามากกว่าเดิมเมื่อร่างกายมีฤทธิ์ของแอลกอฮอล์
“อะไรเนี่ยมีแต่ไอ้พวกตาฟ้า ป่าเถื่อน ชอบถือตัวว่าประเทศตัวเองพัฒนาแล้วแต่ยังทำนิสัยต่ำ ๆ ใส่เจ้าของประเทศ!”
เพราะความเมาทำให้เธอหลุดพูดอะไรที่ไม่น่ารักออกมา และขนมปังที่ไม่ทันสังเกต ว่าตอนนี้เธอนั่งอยู่ข้างใคร กลับลุกขึ้นยืนชี้นิ้วด่าสองแฝดและเริ่มลามปามไปด่าทุกคนในห้อง
“ฉันจะแจ้งตำรวจให้มาจับพวกแกให้หมดเลย!”
“มาเที่ยวประเทศคนอื่นทำไมไม่ให้เกียรติคนในประเทศเขาบ้าง คิดว่าตัวเองเป็นใครกัน!” ขนมปังยืนเท้าเอวด่ากราด ทั้งที่ยืนแทบจะไม่ไหว เพราะเหล้าที่เธอดื่มเข้าไปเยอะมากกำลังกระตุ้นอารมณ์ให้ร้อนกว่าเดิม
หมับ! ตุบ!
ขนมปังโดนกระชากแขนจากอีวานที่นั่งอยู่ข้างหลังของเธอ แต่เธอไม่รู้ว่าเป็นใครกันที่กระทำรุนแรง เขาดึงเธอให้ลงมานั่งทับที่ตักของตัวเองและกอดรัดเธอเอาไว้แน่น
“โอ๊ยเจ็บ!”
“หึ ตำรวจประเทศเธอ?”
“แค่ให้เศษเงินไม่กี่สตางค์ ก็เหมือนสัตว์เชื่องๆ ตัวหนึ่งอะเหรอ?”
“จะสั่งให้ไปขวาที ซ้ายทีมันก็ทำตาม”
“ตำรวจที่ให้ความสำคัญกับเงินมากกว่าประชาชน”
“หวังพึ่งพาได้งั้นสิ?!”
อีวานใช้น้ำเสียงทุ้มต่ำกระซิบแนบชิดใบหูเล็ก ทำเอาคนตัวเล็กเบี่ยงหน้าหนีก่อนจะถูกมือใหญ่จับใบหน้าให้หันกลับมามอง
ขวับ!
“ค..คุณ! ไอ้หื่นกามตาฟ้า!” ใบหน้าที่อยู่ห่างกันแค่คืบเดียว ทั้งน้ำเสียง สายตาที่มอง เธอว่าแล้วทำไมถึงได้รู้สึกคุ้นเคยนัก
“หึ มาต่อเรื่องที่ค้างไว้เมื่อครั้งก่อนกันดีไหม”
“ทำไม..ทำไมคุณถึงอยู่ที่นี่ได้…-๐-!!!” ขนมปังไม่ได้คาดคิดเลยว่าเธอจะมาเจอกับอีวานอีกครั้ง ความทรงจำในวันวานที่เธอทำไว้ กำลังไหลย้อนกลับเข้ามาในความคิด
‘ฉันจะตายไหมเนี่ย โอ๊ย!’
ร่างบางออกแรงดีดดิ้นอีกครั้งแต่มันคงไม่ได้ช่วยอะไรเลย เธอเหมือนถูกของแข็งรัดเอาไว้รอบตัวจนไม่อาจขยับเขยื้อนไปไหนได้เลย
“ดูท่าวันนี้พวกกูคงต้องกลับกันก่อน” เจริคยืนขึ้นเสยผมลวกๆ จากนั้นก็เดินออกจากห้องไป
วันนี้ดูจะมีหลายเรื่องที่ทำเอาเขาแปลกใจ แต่ก็ไม่ได้เหนือการคาดหมายเท่าไหร่
‘เรื่องปวดหัวกำลังจะเริ่มขึ้นแล้วสิ’
สิ่งนี้คือความคิดในหัวของเจริคผู้ที่เปรียบเสมือนยอดพีระมิดของกลุ่ม เขามองขาดทุกการกระทำของเพื่อนทุกคน ไม่เว้นแม้แต่ตัวเขาเองที่รู้ว่าต้องการหรือไม่ต้องการอะไร
