บทที่ 91 90

“เฮ้อ เหนื่อยอะ”

ขนมปังฟุบหน้าลงทิ้งตัวนอนบนหน้าอกแกร่ง เสียงหายเธอหอบเหนื่อยอย่างคนที่ผ่านการวิ่งมาสิบห้านาทีแต่เปลี่ยนเป็นการทำให้เขากับเธอได้ปลดปล่อยความสุขทางกาย

“แค่นี้เหนื่อยแล้ว?”

“ค่ะ เหนื่อยแล้ว ฉันขอยอมแพ้ค่ะ”

ระหว่างที่พูดก็ยังคงหายใจด้วยความเหนื่อยล้า ทำไมตอนเขาทำเธอไม่เห็นว่าอีวานจะ...

เข้าสู่ระบบและอ่านต่อ