บทที่ 25 ใจมีแค่เธอ

“ในที่สุดก็ตื่นขึ้นมา” น้ำตาแห่งความปลื้มปีติรินไหลออกมาจากดวงตาคู่งาม และดีใจยิ่งกว่าที่คนตรงหน้าจดจำเธอได้

“ตัวเองร้องไห้ทำไม อย่าร้อง เค้าไม่อยากให้ตัวเองร้องไห้ ยิ้มให้เค้า” น้ำเสียงแหบแห้ง พร้อมทั้งพยายามยกมือขึ้นหมายจะสัมผัสแก้มเนียน แต่ก็ไร้เรี่ยวแรงเกินกว่าจะยกขึ้นมาได้ ตังเมจึงจับมือนั้นขึ้...