บทที่ 37 ความจริง

“คิดอะไรอยู่ยายแก่ นั่งตรงนี้มาเกือบชั่วโมงแล้วนะ หรือนึกเสียดายผ้าลุนตยาขึ้นมา” ตั้งแต่ไฟกับตังเมกลับไป ฟองคำก็เอาแต่ทำคิ้วขมวดยุ่งอย่างใช้ความคิดอยู่บนระเบียงห้องนอน อินทร์แปงเดินเข้ามาใช้ผ้าแพรคลุมไหล่ให้คนเป็นภรรยา ก่อนจะหย่อนตัวลงนั่งเคียงข้าง

“ไม่เลย ฉันไม่นึกเสียดายเลยสักนิด มันก็น่าแปลกนะ ไม...