บทที่ 38 เห็นแก่ตัว

“ตัวเองอย่าทิ้งเค้าไป… เมจังกลับมาหาไฟ…” ร่างสูงรู้สึกชาไปทั่วร่าง ปลายเท้าขยับไปไหนไม่ได้ แม้แต่จะอ้าปากร้องเรียกฉุดรั้งยังมิอาจทำได้ ได้แต่เว้าวอนในใจ ยืนนิ่งราวกับถูกมุดตรึงไว้มองร่างเล็กบอบบางเดินจากไปไกล โดยไม่หันกลับมามอง

“เมจัง…” ไฟสะดุ้งตื่นด้วยฝันร้าย ก่อนจะถอนหายใจอย่างโล่งอกเมื่อร่างนุ่ม...