บทที่ 41 หมอป่วย

“เป็นหมอไม่สบายได้ด้วยแฮะ” นัจมีย์เปิดประตูบ้านต้นไม้เข้ามา เสียงถ้วยกับแก้วน้ำตอนที่วางมันลงบนโต๊ะตัวเตี้ยข้างที่นอนที่ปูบนพื้นไม้กระดานทำให้คนป่วยลืมตาขึ้น

“หมอนะไม่ใช่ยอดมนุษย์ถึงจะไม่ป่วย ไม่เจ็บ ไม่ตาย” ไทเกอร์บอกทั้งที่เสียงแหบแห้งพร้อมขยับกายเอนหลังพิงฝาบ้าน รู้สึกศีรษะหนักอึ้ง เหลือบมองนัจมี...