บทที่ 69 ตัวเชื้อโรค

“คิดถึง…คิดถึง…คิดถึง” มือใหญ่ประคองกรอบหน้าสวยให้เงยขึ้นมารับจูบ ริมฝีปากอุ่นประทับลงบนแก้มนวลทั้งสองข้าง และจบลงที่ริมฝีปากนุ่นอย่างรู้สึกโหยหา

“ตัวเองพอแล้ว อายคนอื่นบ้างสิ”

“อายทำไม เราไม่ได้อยู่ไทยสักหน่อย ที่นี่คืออเมริกา เค้าจะกอด จะจูบตัวเองที่ไหนก็ได้ จะจูบมากกว่านี้ก็ไม่มีใครเขามาสนใจหรอก”...