บทที่ 45 ตอนที่ 45

มินรญาฝืนยิ้มบางๆ ขณะยอมให้เจอรัลด์ประคองร่างบอบบางของตัวเองไปยังรถสปอร์ตที่จอดรออยู่อย่างง่ายดาย

“ขอบคุณนะคะเจอรัลด์ ขอบคุณที่ยื่นมือเข้ามาช่วยเหลือญะญ๋าเสมอ”

คนฟังที่พึ่งจะก้าวขึ้นมานั่งบนรถระบายยิ้มบางๆ ขณะสตาร์ทเครื่องยนต์ “ก็เราเป็นเพื่อนกันนี่ครับ และหลังจากงานเลี้ยงในค่ำคืนนี้จบลงเราก็จะอยู...

เข้าสู่ระบบและอ่านต่อ