บทที่ 11 Chapter.10

“รส เรากลัว” เธอผวาขึ้นโอบกอดเพื่อนด้วยเนื้อตัวสั่นเทา

“มีอะไรบอกเราได้นะ”

“ไม่ ไม่มีอะไร”

เธอจะบอกใครได้เล่าว่าเธอโดนข่มขืน ไม่มี ไม่มีใครช่วยเธอได้แน่

เธอเอาแต่นั่งเหม่อลอยมองไม่เห็นหนทางอนาคตของตนเองแล้วตอนนี้ จมอยู่กับความทุกข์ทั้งร่างกายและจิตใจมาหลายวันจึงจำเป็นต้องลาออก จะหนีไปไหนก็คงไม่รอดพ...

เข้าสู่ระบบและอ่านต่อ