บทที่ 115 .

​พิมรภากลับมานั่งกุมขมับในห้องพักคนงานสายตาเหลือบมองเข็มนาฬิกาแล้วทบทวนเวลาที่เสียไปกับการทะเลาะกันกับเขาบนห้องนอน..ปาไปเกือบสองชั่วโมง

“สองชั่วโมงเลยหรือ?”

พิมรภาหงายฝ่ามือทั้งสองข้าง มองรอยแผลที่ถูกเล็บจิกเมื่อเช้า แล้วซ้ำรอยด้วยการตบตีเขาอย่างแรง จนฝ่ามือเละไม่เป็นท่า

เธอคิดว่ามันน่าจะประมาณครึ่ง...

เข้าสู่ระบบและอ่านต่อ