บทที่ 65 .

  ในค่ำคืนที่มืดมิดมีแสงดาวระยิบระยับเต็มท้องฟ้า เสียงจั๊กจั่นเรไรร้องแข่งความเงียบสงบในยามรัตติกาล พิมรภามองเหม่ออกนอกหน้าต่าง เธอแหงนหน้าขึ้นมองดาวบนท้องฟ้า สายตาเจ้ากรรมเผลอหันไปมองบ้านหลังใหญ่ตั้งตระหง่านอยู่ติดกับรั้วบ้านเธอ เธอถอนหายใจอย่างเบื่อหน่าย 

นี่กะจะให้เธอหันไปไหนต้องนึกถึงเขาเลยใช่มั...

เข้าสู่ระบบและอ่านต่อ