บทที่ 95 .

พิมรภายืนอยู่ท่ามกลางหมอกหนา เธอก้มมองลงพื้น รู้สึกได้ว่าเท้าเปล่าเปลือยของเธอกำลังเหยียบย่ำบนพื้นทรายละเอียด

“พิมๆ”

เธอหันไปตามเสียงเรียกของพิพัฒน์ในชุดนักศึกษากับเสื้อที่ชอบลอยชายออกมาด้านนอกเป็นประจำ แถมในมือยังมีหนังสือเล่มขนาดกลางที่เขาชอบม้วนมันไว้ในมือใหญ่ทุบไหล่ทักทายเธอแทบทุกเช้าก่อนเข้าห้อ...

เข้าสู่ระบบและอ่านต่อ