บทที่ 5 The Worst Pickup Line: จีบสาวตาคม...ผมจึงต้องลิเก - 4
แล้วนคนันทินีก็ต้องตกใจจนพูดไม่ออกอีกครั้งเมื่อเห็นหนุ่มลูกครึ่งดึงบัตรเครดิตสีดำที่เป็นที่รู้จักกันว่า Centurion Card ขึ้นมาจ่ายเงินค่ารักษาพยาบาล บัตรเครดิตของ American Express ชนิดนี้มีถือกันเฉพาะในหมู่คนรวยจริงๆ เท่านั้น
เพราะนอกจากค่าธรรมเนียมรายปีแสนมหาโหดแล้ว แต่ละปีผู้ถือบัตรต้องใช้จ่ายผ่านบัตรไม่ต่ำกว่า $250,000 เหรียญหรือประมาณเกือบสิบล้านบาทต่อปี
และที่สำคัญ บัตรสีดำใบนี้ไม่มีการจำกัดวงเงินการใช้จ่าย ในชีวิตของนคนันทินี คงไม่มีวันได้รู้จักบัตรเครดิตชนิดนี้ ถ้าเจ้านายของเธอไม่ใช่ อนาคิน อัครศกุลไพศาล
...ตกลงอีตานี่เป็นโจร เป็นพระเอกลิเก เป็นชีกอหรือเป็นอะไรกันแน่...เลขาสาวคิดจนคิ้วขมวดเป็นรูปโบ ให้ชายหนุ่มสงสัยเพิ่มขึ้นไปอีก
“เป็นอะไรไปครับ คุณเจ็บตรงไหนหรือเปล่า ให้หมอตรวจอะไรไหมครับ”
เขาถามเป็นชุด รู้สึกเป็นห่วงหญิงสาวขึ้นมาจริงๆ มือหนาจับร่างบางหมุนไปรอบๆ เพื่อตรวจตราว่ามีแผลถลอกตรงไหนบ้าง เพราะเขาแกล้งหญิงสาวให้ล้มลงตั้งสองครั้งสองครา
“มะ...ไม่เป็นไรค่ะ...เอ่อ...ถ้าอย่างงั้นดิฉันลากลับล่ะนะคะ” เสียงหวานปฏิเสธ ส่ายหน้าหวานไปมา มือบางปัดป้องไม่ให้เขามาถูกเนื้อต้องตัวเธออีก ก่อนลา พร้อมกับพนมมือไหว้อย่างสวยงาม ยิ่งทำให้ชายหนุ่มสงสัยเข้าไปอีก
“เดี๋ยวๆ ครับ คุณเป็นไรไปหรือเปล่าครับ หรือว่าหัวกระแทก ลองให้หมอเช็กดูหน่อยไหมครับ”
ชายหนุ่มรู้สึกถึงความไม่ชอบมาพากลอย่างแท้จริง ไม่แน่ใจว่าได้รับการกระทบกระเทือนอะไรหรือเปล่า จึงแนะนำให้หมอเช็กสมองหน่อย
ถึงแม็ทธิวจะเพิ่งพบหญิงสาวเป็นครั้งแรก แต่อย่างเธอคนนี้คงไม่เปลี่ยนแปลงตัวเองได้เร็วขนาดนี้แน่ๆ เมื่อครู่ก่อนยังด่าเขาปาวๆ แถมยังจะกระทืบน้องชายของเขาให้สูญพันธุ์ แล้วตอนนี้ดันมายกมือไหว้เขาดั่งกุลสตรีไทยใจงามเมื่อครั้งสมัยกรุงศรีอยุธยายังไม่เสียกรุง...ซึ่งมันเป็นไปไม่ได้
“ฉันไม่เป็นไรจริงๆ ฉันต้องไปจริงๆ แล้วค่ะ ลานะคะ” มือบางยกขึ้นไหว้อีกครั้ง แม่เสือดาวกลายร่างเป็นสาวสงบเสงี่ยม ซึ่งมันดูไม่น่าไว้วางใจสักนิดในความคิดของเขา
“นั่นไง ผิดปกติจริงๆ ด้วย คุณหิวหรือเปล่าครับ ไปหาอะไรกินก่อนไหมครับ” คนตัวโตเป็นห่วงกลัวว่าท้องว่างๆ หิวจนตาลายอาจทำให้พฤติกรรมคนเปลี่ยนไป
“เปล่า” ใบหน้าหวานส่ายยิกๆ จริงๆ เธอก็รู้สึกหิว แต่จะให้บอกได้ไงว่าไม่อยากกินข้าวร่วมกับโจร
“ถ้าคุณจะกลับไปไหนครับ ผมจะไปส่ง”
“ไม่เป็นไรค่ะ ฉันกลับเองได้ ฉันจะกลับไปที่ทำงานต่อ ที่ The Orchid Grand Plaza”
เลขาสาวพูดแล้วอยากจะกัดลิ้นตัวเองให้ตายตรงนั้น ที่ดันเผลอหลุดบอกที่ทำงานให้โจรรู้ เดี๋ยวเกิดตามไปฆ่าไปแกงกัน คราวนี้ได้ลงไปเยี่ยมพญามัจจุราชจริงๆ
“ถ้างั้นก็ไปด้วยกัน ผมก็พักที่นั่น” พูดเสร็จก็คว้าข้อมือบางเดินตามกันไปขึ้นรถแท็กซี่ตรงไปยังโรงแรมทันที
ในระหว่างทาง ทั้งสองหนุ่มสาวต่างก็ตกอยู่ในภวังค์ความคิดของตน แม็ทธิวที่ตอนนี้นอกจากมั่นใจว่าเขาพบแม่ของลูกในอนาคตแล้วเขายังรู้สึกหลงรักผู้หญิงไทยตาคมคนนี้เข้าเต็มเปา ไม่ใช่แค่เพราะความสวยแบบหาที่ติไม่ได้ในสายตาของชายหนุ่ม แต่เป็นเพราะอุปนิสัยก๋ากั่น ดูเป็นคนอารมณ์ดี และที่สำคัญมีน้ำใจแก่คนแปลกหน้าอย่างเขาไม่น้อยเลยทีเดียว ณ วินาทีนี้ ชายหนุ่มหวังเป็นอย่างยิ่งว่าหญิงสาวจะเปิดโอกาสให้เขาได้สานสัมพันธ์กับหญิงในดวงใจคนนี้ต่อไปด้วยเถอะ
นคนันทินีรู้สึกสับสน มึนงงกับตัวตนที่แท้จริงของชายแปลกหน้าอย่างที่สุด ผู้ชายตัวใหญ่ยักษ์หน้าตาฝรั่งจ๋าพูดไทยชัดแจ๋วคนนี้เป็นใครกันแน่ บทจะบ้าก็บ้าจนต้องส่งศรีธัญญาโดยมีรถตำรวจนำขบวนเพราะถ้าช้าเขาอาจคลุ้มคลั่งขึ้นมาก่อนถึงโรงพยาบาล บทจะดีก็ดีและสุภาพเสียจนทำให้ใจสาวอดรู้สึกหวั่นไหวแปลกๆ เสียไม่ได้
“นายเป็นใครกันแน่” เงินเป็นฟ่อนๆ บัตรเครดิตสีดำของคนรวย แล้วไหนจะไปพักโรงแรมราคาแสนแพงอีก ทำให้หญิงสาวทนไม่ไหวต้องถามออกไปในที่สุดเมื่อลงมาจากแท็กซี่แล้ว
“เป็นผู้ชายที่หลงรักคุณตั้งแต่แรกพบ”
แม็ทธิวตอบเสียงหนักแน่นเพื่อเป็นการยืนยันว่าเขาพูดความจริง พร้อมส่งยิ้มที่ตัวเองคิดว่าหวานที่สุดให้คนตัวเล็กกว่าเขามากมายตรงหน้า ถือเป็นการประกาศรักให้คนที่เขาหลงรักตั้งแต่แรกพบฟัง
“สรุปก็คือไอ้โรคจิต” นคนันทินีบ่นอุบอิบ กลัวชายหนุ่มจะได้ยินแล้วจะฆ่าเธอปิดปากขึ้นมา
“และผมก็ไม่ได้เป็นไอ้โรคจิตด้วยครับ” เสียงทุ้มแก้ต่างให้กับตัวเองอีกครั้ง
แนะ ชีกอแล้วยังหูดีด้วย เลขาสาวจึงต้องค่อนขอดในใจแทน ก็ดันมาได้ยินเธอนินทาเสียนี่
“นะ...นาย มะ...ไม่ได้เป็นโจรใช่ไหม” คนอยากรู้คำตอบกลั้นใจถาม หลับตาปี๋กลัวโดนคนที่ตัวเองคิดว่าเป็นโจรทำร้าย
“ฮ่าๆ เพราะอะไรคุณถึงคิดว่าผมเป็นโจรครับ”
หนุ่มลูกครึ่งระเบิดหัวเราะออกมาทันที กลั้นน้ำหูน้ำตาสุดแรง เขารู้ว่าสภาพเขาตอนนี้ดูไม่ดีสักเท่าใดนัก ไม่มีความน่าประทับใจตั้งแต่แรกพบ แต่ก็ไม่คิดว่าหญิงสาวจะยัดเยียดตำแหน่งโจรให้เขาอย่างนี้
“ก็ผมเผ้านายรุงรังอย่างกับโจรไม่มีผิด แถมยังพกเงินสดเป็นปึกๆ อย่างงั้นอีก ถ้านายไม่ใช่โจรปล้นธนาคารก็คงเป็นเจ้าของธนาคารเสียเอง” หญิงสาวให้เหตุผล ไม่มีคนปกติเขาพกเงินเป็นฟ่อนๆ อย่างนั้นหรอก
“ฮ่าๆ คุณนี่จินตนาการไปเสียไกล ก็คงเหมือนกับที่ผมเองก็จินตนาการคุณไปเสียไกลเหมือนกัน” ชายหนุ่มปล่อยเสียงหัวเราะดังออกมาอีกครั้ง ดวงตาคมสีน้ำตาลกวาดมองร่างงามตลอดทั้งตัวอย่างสำรวจตรวจตรา
“นี่แน่ะ ไอ้ทะลึ่ง อยากจะโดนกระทืบอีกใช่ไหม” มือบางฟาดเผียะลงบนต้นแขนแกร่งอย่างไม่เกรงกลัวว่าอีกฝ่ายจะมาทำร้ายกลับ เพราะเริ่มรู้สึกว่านายกะล่อนคงไม่ใช่โจรแต่เป็นพวกกามวิตถารมากกว่า เนื่องจากคิดแต่เรื่องใต้เข็มขัดอยู่ตลอด
“โอ๊ยๆ พอครับ ผมช้ำในหมดแล้ว นี่ขนาดเจอกันวันแรกนะเนี่ย ถ้าแต่งงานไปผมไม่ต้องกินน้ำใบบัวบกทุกวันหรือครับ” ชายหนุ่มโอดครวญคิดไปไกลเกินกว่าที่หญิงสาวจะรับได้
