บทที่ 40 บทที่ 38

บทที่ 38

กว่าอินอรจะหลับตาลงอย่างสนิทเวลาก็ล่วงเลยไปสู่เช้าวันใหม่ หญิงสาวเริ่มรู้สึกตัวตื่นเพราะได้ยินเสียงใครสักคนคุยกันอยู่ใกล้ ๆ เธอปรือดวงตาที่บวมช้ำจากการร้องไห้และนอนน้อยมองเพดานห้อง มันไม่คุ้นเคยเลย

แต่เมื่อสมองประมวลผลพร้อมกับรูม่านตาที่ปรับเป็นปกติก็จำได้ว่าเธอไม่ได้อยู่ที่บ้านของตัวเอง แต...

เข้าสู่ระบบและอ่านต่อ