บทที่ 18 บทที่ 15

บทที่ 15

ชนัญชิดารู้สึกตัวตื่นเมื่อมีคนมาเคาะประตู หญิงสาวหยัดกายลุกขึ้นและประตูหน้าห้องก็เปิดออก เธอยังคงสะลึมสะลือเหมือนนอนไม่เต็มอิ่มเพราะฝันทั้งคืน สมองเหนื่อยล้าแต่ก็นึกไม่ออกว่าฝันอะไรไปบ้าง

“จะสิบโมงแล้ว”

เสียงของคนพูดไม่ใช่เสียง ‘ป้านวล’ คนสนิทของมารดา ท่านเป็นแม่นมที่เป็นคนเลี้ยงดูเธอมาตั้ง...

เข้าสู่ระบบและอ่านต่อ