บทที่ 52 บทส่งท้าย

บทส่งท้าย

เสียงฝีเท้าตุบตับพร้อมกับประตูห้องประชุมถูกทุบดังครึม ๆ ก่อนที่จะเงียบไป และเสียงเอะอะโหวกเหวกโวยวายของเจ้าเด็กที่พูดฟอฟันไม่ชัด เพราะฟันหน้าเพิ่งกระแทกพื้นแล้วหายไปสองซี่

“งั้นวันนี้พอแค่นี้ก่อนก็ได้ค่ะ ยังไงเป็นปลายอาทิตย์เราเจอกันอีกที” การประชุมไตรมาสสุดท้ายของปีกินเวลาไปเกินไปมากจนเลย...

เข้าสู่ระบบและอ่านต่อ