บทที่ 7 บทที่ 5
บทที่ 5
“ถ้าไม่แต่งงานกับหิน ไอ้ฉายเหลือแต่กระโปกจริง ๆ”
เอกณัฐ หรือ เอก เพื่อนสนิทของฉัตรฉาย เจ้าของคฤหาสน์สไตล์อิตาลีหลังนี้ ใช้สายตามองไปยัง MCLAREN คันหรูที่พุ่งทะยานออกไป
“ไม่จริงใช่ไหมคะพี่ฉาย…” นีรนาทถามฉัตรฉายทั้งน้ำตา ใจเธอตื่นกลัวว่าสิ่งที่ได้ยินจะเป็นจริงตามนั้น
“ทำไมพูดแบบนั้นเล่านาท ไอ้ฉายเหลือแต่ตัวเธอกับมันก็จับมือกันสร้างอนาคตที่ดีด้วยกันได้”
จิณะ หรือ จิน เพื่อนสนิทอีกคนของฉัตรฉาย หนุ่มตี๋ผิวขาวจัด เอ่ยออกมาด้วยน้ำเสียงกลั้วหัวเราะ
เขาคิดไว้อยู่แล้วว่าจะเป็นแบบนี้ แต่น้ำเชี่ยวใครจะเอาเรือเข้าไปขวางล่ะ มอง ๆ ไปก็สนุกดี
“เป็นเรื่องจริง” สิ้นคำพูดของฉัตรฉาย นีรนาทรู้สึกเหมือนกับโลกทั้งใบถล่มลงมาตรงหน้า
“มะ หมายความว่าเรื่องที่หินพูดเป็นเรื่องจริงงั้นเหรอคะ ตั้งแต่เมื่อไหร่คะพี่ฉาย” นีรนาทเอ่ยออกมาเสียงเบาหวิว หยดน้ำตากลิ้งไหลลงจากดวงตาคู่สวยเป็นทาง
“จริงซะยิ่งกว่าจริงอีก นาทไม่รู้เหรอว่าเจ้าของทุกอย่างของโรจน์วรนิชคือน้องหิน??? ทำไมทำหน้าแบบนั้นเล่า ไอ้ฉายผัวเราไม่ได้บอกหรอกเหรอครับ?” จิณะขยี้ต่อและหัวเราะออกมา ก่อนจะละสายตาเมินมองเพื่อนสนิทที่มองมาทางเขาตาขุ่น
ฉัตรฉายใช้หลังมือลูบเช็ดแก้มของนีรนาทที่เปรอะเปื้อนไปด้วยหยาดน้ำตา ก่อนจะตวัดสายตาดำดิ่งในอารมณ์ร้าวฉานมองเพื่อนสนิท และเมื่อนีรนาทขยับตัวออกห่างเขาก็มองเธอนิ่ง
“พี่คิดจะบอกนาทเมื่อไหร่คะ?”
“โรงโม่ตระกูลพี่เป็นของหินนานแล้วก่อนหินจะไปเรียนต่อด้วยซ้ำ พี่เป็นแค่พนักงานคนหนึ่งในบริษัทเท่านั้น”
ฉัตรฉายบอกเล่าเรื่องจริงให้นีรนาทรับรู้ และจ้องมองเธอไม่วางตา สายตาของหญิงสาวบ่งบอกอะไรหลายอย่างแก่เขา
“พี่ฉายล้อนาทเล่นหรือคะ?” ฉัตรฉายมองหน้าหญิงสาวแทนคำตอบ
นีรนาทเห็นแต่ความเด็ดเดี่ยวในดวงตาของฉัตรฉาย นั่นก็เท่ากับว่าสิ่งที่เขาพูดเป็นเรื่องจริงไม่ได้ล้อเล่นเพื่อพิสูจน์ใจเธอ
มันเรื่องจริงที่ชนัญชิดาบอกว่าเธอไม่มีวันเข้าถึงหัวใจของผู้ชายคนนี้หรอก...
“ไม่จริง! ไม่จริงใช่ไหมคะพี่ฉาย ฮึกกก” นีรนาทส่ายหน้าไปมาไม่ยอมรับความจริงกับสิ่งที่ได้ยิน นีรนาทไม่เคยรู้เรื่องนี้มาก่อนเลย
หญิงสาวคิดว่าเขารักเธอ และเธอเท่านั้นที่จะได้ครอบครองทุกอย่างของฉัตรฉายไม่ว่าตัว หัวใจ หรือสมบัติ!
“พี่จะไม่เหลืออะไรเลย ไม่มีสมบัติ ไม่มีเงินทอง เราจะต้องตั้งตัวกันใหม่ แต่พี่มีเงินทุนเก็บประมาณหนึ่ง แต่นั่นก็ต้องใช้รักษาพ่อด้วย พี่เตรียมบ้านไว้เพราะเราจะอยู่ที่โรงโม่ไม่ได้เพราะหินคงไม่ยอม แต่ไม่ต้องห่วงบ้านใหม่ถึงไม่ใหญ่เท่าเดิมเราน่าจะอยู่กันได้สามคนไม่อึดอัดจนเกินไป”
บ้านใหม่? ต้องย้ายออก? สามคน! หมายถึงนีรนาท ฉัตรฉายและพ่อของเขา! แล้วแม่บ้าน คนสวน คนครัวพวกนั้นล่ะ!
“ทำไมพี่ฉายถึงไม่บอกนาทเลย เรื่องนี้มันเรื่องใหญ่มากนะคะ” ไม่มีน้ำตาให้ไหลรินอีกแล้ว นีรนาทสะบัดเสียงใส่ฉัตรฉายและมองหน้าเขาอย่างขุ่นเคือง
เขาเคยตามใจเธอทุกอย่าง แต่ทำไมวันนี้กลับเปลี่ยนจากหน้ามือเป็นหลังมือ
นีรนาทไม่เคยรู้เรื่องที่โรงโม่หินตระกูลฉัตรฉายเป็นของชนัญชิดา เธอรู้เพียงแค่ว่าทั้งสองเป็นคู่ค้ากัน ตั้งแต่ชนัญชิดาเรียนมหาวิทยาลัยก็เริ่มทำธุรกิจแทนบิดาแล้ว
สองตระกูลเป็นคู่ค้าเกื้อหนุนกัน เธอคิดว่าฉัตรฉายกุมบังเหียนทุกอย่างแล้วซะอีก เพราะตอนที่ชนัญชิดาไปเรียนต่อปริญญาโท ฉัตรฉายก็เข้าไปดูแลธุรกิจทั้งสองครอบครัวแทน
สามีของพี่สาวเธออาป๊าของชนัญชิดาก็พูดว่าฉัตรฉายเป็นผู้บริหาร! แต่นั่นนีรนาทไม่คิดว่าเขาจะเป็นแค่พนักงานรับเงินเดือนไม่ใช่เจ้าของ!
ไม่คิดเลยว่าที่แท้ชนัญชิดามันจะร้ายกาจถึงขนาดนี้! สุดท้ายมันก็รวบทุกอย่างไปเป็นของตัวเองซะหมด!!
นีรนาทหละหลวมเรื่องนี้ไป หญิงสาวบิดมือออกจากการจับกุม มองหน้าฉัตรฉายที่มองเธอด้วยแววตาว่างเปล่า เขาคิดว่าหลอกเธอได้อยู่คนเดียวหรือไง!
“พี่คิดว่านาทรู้เรื่องนี้แล้วเสียอีก...” ฉัตรฉายละมือจากฝ่ามือของนีรนาท และทั้งสองก็ผละออกจากกันราวกับแตะต้องของร้อน
เพื่อนทั้งสองที่นั่งอยู่ตรงนั้นมองหน้ากันแล้วก็ถอนหายใจ มันไม่เกินไปกว่าที่พวกเขาคิดหรอก
สมควรแล้วไอ้ฉาย อยากเล่นใหญ่จุดไฟเผาบ้านตัวเองมึงก็หาน้ำมาดับเองแล้วกัน แค่นี้พวกเขาก็ซวยไปด้วยแล้ว!
“พี่ฉายหลอกให้นาทแต่งงานด้วยงั้นเหรอคะ” นีรนาทพูดด้วยน้ำเสียงแหบแห้ง เธอร้องไห้จนหน้าตาดูไม่ได้เลยสักนิด
“มันเป็นนาทที่อยากแต่งงานกับพี่ไม่ใช่เหรอ นาทยอมลาออกจากสายการบินเพื่อมาดูแลพี่และพ่อของพี่ไม่ใช่เหรอ?” ฉัตรฉายมองหน้าผู้หญิงที่เขาคิดว่ารู้จักเธอดี แต่นั่นก็เปล่าเลย...
ความฝัน ความหวัง พังทลายไปหมด! นีรนาทไม่คิดว่าจะต้องแต่งงานมาเพื่อดูแลคนป่วยติดเตียงอย่างพ่อฉัตรฉายหรอกนะ
ใช่! ที่เธอบอกจะดูแล นีรนาทหมายถึงดูและแล ส่วนเรื่องลงมือก็คนอื่นสิ! แม่บ้าน นางพยาบาลพิเศษพวกนั้น!
“พี่ไม่จริงใจกับนาท!” และเป็นฉัตรฉายที่นิ่งขรึมไป เขามองนีรนาทด้วยดวงตาเข้มขึ้น
“นี่มันไม่ใช่ข้อตกลงของเรา ใช่! นาทไม่ไปเป็นแอร์ก็เพราะจะมาเป็นแม่บ้านให้พี่ แต่พี่กลับทำเหมือนว่านาทเป็นคนโง่ในสายตาของทุกคน พี่หลอกให้นาทแต่งงานด้วยเพราะต้องการคนดูแลพ่อพี่ใช่ไหม และสุดท้ายพี่ก็จะกลับไปหาลูกหิน! พี่ฉายเป็นคนแบบนี้เองเหรอ!”
เธอโยนโครมความเลวร้ายให้กับฉัตรฉายเลยแล้วกัน! ไหน ๆ เขาก็ไม่ใช่คนดีอยู่แล้ว! เขาหลอกเธอ!
“แล้วเธอเป็นคนแบบนี้เหรอนาท ในเมื่อเธอบอกว่าเธออาจจะท้องฉันก็รับผิดชอบเท่าที่รับได้แล้วนี่ไง หรือเพราะฉันไม่เหลืออะไรแล้ว ฉันก็เลยไม่ใช่ตัวเลือกของเธอ? ทีนี้เด็กในท้องจะเอายังไง ยัดกลับเข้ามาในท่อฉันไหม?” ฉัตรฉายพูดด้วยน้ำเสียงขึ้นจมูก
เขาไม่ได้ประชดแต่รู้อยู่แล้วว่านีรนาทไม่มีวันท้อง! จะท้องยังไงก็เขาเพลย์เซฟตลอด!
เมื่อนีรนาทเห็นแววตาของฉัตรฉายก็รู้ได้ว่าเขาอาจจะล่วงรู้บางอย่างเข้า หญิงสาวหวาดกลัวอย่างคนที่มีชนักติดหลัง เธอจึงร้อนรนจนคนที่มองอยู่ยิ่งแน่ใจในความคิด
ถามว่าฉัตรฉายความรู้สึกดี ๆ มีไหมแน่นอนว่ามี แต่เขาก็ระแคะระคายมาพักหนึ่งแล้ว และยิ่งไปได้ยินได้เห็นอะไรมา ฉัตรฉายก็ยิ่งรู้สึกอยากจะยืนยันความจริงอีกหน่อย
“มะ มันไม่เกี่ยว พี่ฉายไม่จริงใจกับนาท นาทไม่เป็นเมียน้อยใครหรอกนะคะ นาทจะกลับบ้านจะโทร. ให้พี่สาวมารับวันนี้!!”
มันไม่เกินไปเลยจริง ๆ จิณะและเอกณัฐหยัดกายลุกขึ้นบิดขี้เกียจและแยกย้ายกันไปคนละทางทิ้งให้นีรนาทและฉัตรฉายเคลียร์เรื่องร้าวรานใจกันไป และเมื่อตัวต้นเรื่องเดินตามมาสมทบ พวกเพื่อนก็รีบซ้ำเติมทันที
“กูบอกแล้วให้บอกผู้หญิงคนนี้ก่อนสั่งดอกไม้ ทีนี้จะเอาดอกไม้สดพวกนี้ไปทำไรต่อดี จัดงานศพมึงต่อเลยไหมไอ้ฉาย”
เอกณัฐตบบ่าเพื่อนสนิทและมองไปทิศทางเดียวกับที่ฉัตรฉายมองไป นีรนาทเดินไปโทรศัพท์อีกทางร้องห่มร้องไห้น้ำตาแทบเป็นสายเลือด
“เปลืองเงินฉิบหาย มึงก็น่าจะบอกนาทไปว่าไอ้เงินที่เก็บไว้ประมาณหนึ่งนั่นมันกี่สิบล้าน เผื่อจะได้ยื้อให้เธออยู่ปอกลอก เอ๊ย…อยู่ต่อกับมึงหน่อย” จิณะพ่นคำแสบสันก่อนจะทุบหลังฉัตรฉายดังอัก ๆ เป็นกำลังใจ
“กลับสระบุรีเหอะ” ฉัตรฉายหยิบโทรศัพท์มือถือในกระเป๋ากางเกงก่อนจะต่อสายออกไปเพื่อทำอะไรบางอย่าง
คนเจ้าแผนการจะทำยังไงต่อไปฝากด่า เอ๊ยยย ฝากติดตามค่าาา
