บทที่ 10 บทที่ 9 แปลกตาไม่เท่าแปลกใจ
บทที่ 9 แปลกตาไม่เท่าแปลกใจ
หลังจากทานข้าวกลางวันที่ไม่ใช่เวลากลางวัน เพราะมันเป็นช่วงบ่ายแก่ ๆ เสร็จบรรดาแม่ ๆ ของเราก็เดินทางกลับบ้าน แต่ที่ไม่กลับและกลับไม่ได้ก็คงเป็นภรรยาตีทะเบียนของเขา เพราะคุณจีรวรรณสั่งด้วยน้ำเสียงเด็ดขาดก่อนจะออกจากบ้านไปว่า...
‘เอาหนูวีไปที่ร้านก็ดูแลหนูวีให้ดี จะวันเกิดทำตัวดี ๆ ดื่มไม่ขับให้สมชายมันขับรถให้เข้าใจหรือเปล่าที่แม่พูด’
คำพูดห่วงใยของคนเป็นแม่ ลูกชายต้องเก็บเอามาใส่ใจอยู่แล้ว จิณะมีกิจการที่ต้องดูแลอีกอย่างหนึ่งคือธุรกิจกลางคืน ที่เธอจำได้คือไนต์คลับย่านธุรกิจทำเลทองในกรุงเทพฯ เพราะเรื่องนี้เป็นเรื่องแรก ๆ ที่เขากังวลมาก...กังวลว่าเธอจะไปยุ่มย่ามวุ่นวายที่ร้านของเขา
ที่จริงจิณะก็ไม่ได้อะไรกับการที่มารดาให้ธัญวรินทร์มาอาศัยอยู่ในบ้านเขาในช่วงอาทิตย์นี้หรอก เพราะอย่างไรเราก็ผัวเมียกัน ห้องพักหลายห้อง ถ้านอนกันคนละปีกต่อให้หมั่นไส้และตะโกนด่ากันยังไงก็ไม่มีทางได้ยินง่าย ๆ
ถึงจะเคืองธัญวรินทร์ในเรื่องที่เราทะเลาะกันที่ฟาร์มของเธอ แต่เรื่องที่หญิงสาวช่วยหาทางออกให้เขาเมื่อตอนบ่ายก็ทำให้ความผิดบรรเทาเบาบางลง พอจะให้อาศัยอยู่ที่นอนแบบไม่ตะเพิดกลับบ้านได้
นิสัยที่ดีอย่างหนึ่งของจิณะเป็นคนโกรธง่ายหายเร็ว จะเรื่องอะไรแค่มาขอโทษเขาก็หายโกรธแล้ว แต่ที่ยังไม่หายโกรธเธอเต็มร้อยเพราะธัญวรินทร์ยังไม่ได้ขอโทษเขา
ในขณะที่ขับรถจะออกจากรั้วบ้านก็มีสายโทรศัพท์โทร. เข้ามา เขากดรับโดยไม่ลังเลว่าตอนนี้ไม่ได้อยู่ตัวคนเดียว กับภรรยาตีทะเบียนคนนี้เธอรู้ได้ทุกเรื่องและรับได้ทุกเรื่องอยู่แล้ว
จิณะรับโทรศัพท์และพูดคุยกับเพื่อนสนิทที่โทร. เข้ามาด้วยความเป็นกันเอง และมันเป็นครั้งแรกที่ธัญวรินทร์ได้ยินเขาหัวเราะแบบเต็มเสียง แต่สิ่งที่ทำให้เธอหนักใจมากกว่านั้นคือพวกเขานัดว่าจะเจอกันที่ร้าน และที่จิณะกำลังจะเดินทางไปคือที่นั่น
ธัญวรินทร์ไม่ได้คิดเข้าข้างตัวเอง แต่เธอรู้สึกเหมือนว่าจิณะจะให้เธอไปที่นั่นด้วยตามคำสั่งแม่ของเขา
“ที่จริงเราแยกกันตรงนี้เลยก็ได้นะคะ แล้วตอนคุณจินจะเข้าบ้านก็โทร. บอกวี แล้วเราก็มาเจอกันหน้าปากซอย แค่นี้ก็ไม่มีใครสงสัยแล้ว”
จิณะหันมามองหน้าคนพูดและแสยะยิ้มใส่ เธอเข้าใจความหมายของรอยยิ้มนั่นแต่มันไม่ใช่เรื่องที่จะทำให้มีเรื่องเพิ่มขึ้นอีก
ธัญวรินทร์จึงทำได้แค่เม้มริมฝีปากและถอนหายใจ ก่อนจะหมุนนาฬิกาข้อมือของตัวเองเพื่อดูเวลา
“หรือว่ามีนัด? ผู้หญิง? ผู้ชาย?” จิณะถามออกไปอย่างยียวน ธัญวรินทร์ควรหัวร้อนและตะโกนใส่หน้าเขาว่าอย่ามาดูถูกกัน แต่สิ่งที่เธอทำคือถอนหายใจซ้ำอีกที การที่เธอไม่บ้าตามเขากลับทำให้จิณะรู้สึกว่าตัวเองกำลังพ่ายแพ้
“วีนัดเพื่อนผู้หญิงไว้ที่ร้านอาหารแถวบางปะอิน เป็นเพื่อนสมัยเรียนค่ะหลายคนเลย” มุมปากของเขาคว่ำลงทันทีที่ได้ยิน ปลายเท้ากดคันเร่งหนักขึ้นแบบไม่รู้ตัว แรงรถกระชากทำคนที่นั่งข้าง ๆ ถึงกับหันมามองตาขุ่น
“มันคนละทางกับที่ผมจะไป และผมไม่ได้ว่างจะไปส่งคุณหรอกนะ” ธัญวรินทร์ได้ยินเขาพูดแบบนั้นเธอก็พยักหน้าเข้าใจ เพราะเธอก็ไม่ได้คิดให้จิณะไปส่งตั้งแต่แรกอยู่แล้ว
“วีจะนั่งรถไปเองค่ะ คุณจินจอดที่ป้ายรถเมย์ด้านหน้าให้วีก็ได้ค่ะ” ใบหน้าจิณะเคร่งขรึมต่างกันกับที่คุยโทรศัพท์กับเพื่อนเมื่อครู่ เขาไม่จอดแถมยังขับรถเลยป้ายรถเมย์ไปด้วย
นั่นเพราะจิณะคิดว่าสถานที่ที่เธอจะไปมันไกลกว่าร้านเขาเรียกว่าหัวไปหาง เดินทางอย่างน้อยก็หนึ่งชั่วโมง และตอนนี้กี่โมงแล้ว เขาไม่สามารถตีรถไปกลับได้เพราะมันทั้งเสียเวลาและเสียสุขภาพจิตที่จะต้องไปนั่งรถติดบนท้องถนนในวันศุกร์ เพราะฉะนั้นเขาจะไม่ไปส่งเธอ!
Lamborghini Aventador กดกระชากคันเร่งออกไปจากหมู่บ้านคฤหาสน์ร้อยล้านด้วยความเร็ว ธัญวรินทร์ดูมีอะไรจะพูดกับเขาอีก นี่เธอไม่ได้ยินหรือไงว่าแม่เขาไม่อนุญาตให้เขาทิ้งเธอไปไหน และจะไปไหนเราก็ต้องไปด้วยกัน!
“คุณจิน…”
“กลัวลืมชื่อหรือไง!”
หลังจากนั้นเราก็ไม่ได้พูดอะไรกันอีก ก่อนออกมาจากบ้านไอ้สมชายรีบเข้ามามอบความผิดที่ก่อไว้ เขาเพ่นกบาลมันไปสองทีถึงจะหยุดความหงุดหงิดลงได้
สมชายมันรื้อฟื้นความจำให้เขา ไอ้ลูกน้องตัวดีมันบอกว่ามันแจ้งเขาแล้วว่าธัญวรินทร์จะมาในวันนี้ และเขาก็พยักหน้ารับทราบ ไม่เชื่อก็ให้เขาไปถาม คุณกล้า หรือ ไอ้กล้า ลูกน้องเก่าส.ส.เอกณัฐเพื่อนสนิทของเขาได้เลย
จิณะได้ยินก็ได้แต่ฮึ่ม ๆ ในใจ จะไปเพ่นกบาลไอ้กล้าให้แยกเหมือนในอดีตก็ไม่ได้ เพราะมันเป็นคนที่เพื่อนสนิทหมายมั่นปั้นมือจะให้มาเป็นตัวตายตัวแทน ไอ้เวร! ไอ้ว่าที่ผู้สมัครส.ส.หนุ่มเนื้อหอม!
ไม่รู้ว่าใครที่โง่กว่ากันระหว่างไอ้สมชายที่อยู่ ๆ ก็ไปพูดให้คนอื่นรู้ว่าเมียเขาจะมา กับเขา! คนที่ยังคงจ้างให้มันเป็นมือขวาอยู่!
คนที่แกล้งชาวบ้านไว้ทั่วแบบเขามีหรือที่พวกมันจะปล่อยโอกาสทองที่จะทำให้เขาฉิบหายไปได้!
หลาย ๆ ครั้งที่จิณะเหลือบสายตามองภรรยาตีทะเบียนที่วันนี้เธอแต่งตัวแปลกตา หญิงสาวเลือกหยิบชุดเดรสแขนยาวเข้ารูปสีดำความยาวเท่าหัวเข่ามาใส่ ส่วนรองเท้าส้นสูงประมาณสามนิ้ว ซึ่งนอกจากวันแต่งงานเขาก็ไม่เคยเห็นธัญวรินทร์แต่งหน้าแต่งตัวแบบนี้เลยสักครั้ง
และที่บอกว่าแปลกตาคงไม่เท่าแปลกใจ...แต่งหน้าบาง ๆ เหมือนจะไม่ได้แต่ง กระเป๋าสะพายไม่มี เครื่องประดับจะมีแค่นาฬิกาและตุ้มหูเท่านั้น
“คุณจินจะยังไงบอกวีด้วยค่ะ ใกล้ถึงเวลานัดเพื่อนแล้ว” เธอเงียบไปเกือบสิบนาทีแต่ก็ไม่มีทีท่าว่าจิณะจะให้คำตอบว่าจะเอายังไง จากทองหล่อไปบางปะอินใช้เวลาเป็นชั่วโมงจากที่กดแผนที่ดูแล้ว ถ้าตอนนี้ไม่เดินทางคงไปเลยเวลานัดแน่ ๆ
“บอกให้เพื่อนเธอมาที่ร้านผม วันนี้เราต้องอยู่ด้วยกัน และกลับบ้านพร้อมกัน” ธัญวรินทร์ได้ยินก็ได้แค่อ้าปากค้างด้วยความมึนงง
จิณะพูดจบก็กดเปิดเพลงในรถเสียงดังแบบที่ธัญวรินทร์ถึงกับต้องยกมือขุึ้นมาอุดหู
