บทที่ 18 บทที่ 17 เกินใจจะอดทน

บทที่ 17 เกินใจจะอดทน

เสียงเอะอะพูดคุยกันของหลายคนที่ดังมาจากห้องรับแขกด้านล่าง ธัญวรินทร์กลั้นใจอยู่นานว่าจะเดินลงไปข้างล่างดีไหม แต่เพราะมันห้าโมงเย็นแล้วจะไม่ลงไปทักทายเพื่อนสนิทของจิณะที่ยังคงอยู่บ้านเรามันก็คงน่าเกลียด

หญิงสาวจึงจำใจเดินลงไปชั้นล่างอย่างอ้อยอิ่ง เมื่อทุกคนได้ยินเสียงฝีเท้าเธอก็...

เข้าสู่ระบบและอ่านต่อ