บทที่ 39 บทที่ 38 คนเอาจัง

บทที่ 38 คนเอาจัง

“ฉันไม่เคยรู้…” เธอเอ่ยบอกทั้งยังเห็นแววตาแฝงรอยยิ้มของเขาที่ยืนมองจากด้านบน ธัญวรินทร์มองหน้าเขา ก่อนที่ร่างสูงจะย่อกายนั่งยองลงข้างกันกับเธอ

“ก็คุณไม่ว่าง…” เขาพูดเหมือนปลอบและหยิบผักใบเขียว เธอไม่แน่ใจว่าเป็นใบอะไรขึ้นมาและวางมันไว้บนฝ่ามือ เขาลูบมันด้วยความทะนุถนอม ซึ่งการก...

เข้าสู่ระบบและอ่านต่อ