บทที่ 6 บทที่ 5 คนไม่รักษาคำพูด!
บทที่ 5 คนไม่รักษาคำพูด!
“วีเต็มใจที่จะเป็นเมียหน้าโง่ เป็นคนที่ไม่รู้อะไรเหมือนเดิม เชิญคุณจินมีความสุขแบบที่อยากมีได้เลย แต่ไม่ต้องลากวีเข้าไปเกี่ยวข้องในเรื่องนี้ด้วย” เธอพูดแบบนี้คือยืนยันว่าไม่มีวันยอมนอนกับเขา
มุมปากของจิณะโค้งขึ้นในใจเรียกว่าเดือดดาลเต็มประดา เขาใช้แววตาเย็นเยียบกวาดสายตามองธัญวรินทร์ที่เชิดหน้าหยิ่งผยองตั้งแต่ศีรษะจรดปลายเท้า ความอดทนของเขาสิ้นสุดลงตั้งแต่คำพูดประโยคเมื่อกี้ของเธอแล้ว
“คงจะไม่ได้เพราะนี่มันการแต่งงาน และเราทั้งคู่ก็อยู่ในจุดที่ต้องเต็มใจแต่ง คุณจะมาพูดเห็นแก่ตัวทำเหมือนว่ามันไม่ใช่เรื่องของคุณไม่ได้ อย่าลืมว่าผมไม่ใช่เพื่อนเล่นคุณและคุณมีสิทธิ์อะไรมาพูดกับผมแบบนี้!” น้ำเสียงของเขาเกือบจะกลายเป็นตวาด
“วีรู้ว่าตัวเองไม่มีสิทธิ์ แต่คุณจินก็อย่าลืมว่าตัวเองก็ไม่ได้มีสิทธิ์ในร่างกายวีเหมือนกันเพราะมันอยู่เหนือข้อตกลง!” ธัญวรินทร์ตอกกลับเขาในทันที
จิณะรู้ได้เลยว่าเธอไม่ใช่เล่น ๆ แต่ที่แสดงว่ายอมคือละครฉากหนึ่งแบบที่คิดไว้ไม่มีผิด!
“แล้วหมาตัวไหนมันไปพูดกับแม่ผมฮะ! หมาตัวไหน! แล้วยังกล้าเอาข้อตกลงนั่นมาอ้าง! แล้วยังมาลอยหน้าลอยตาบอกว่ามันไม่ใช่เรื่องของคุณ มาเรียกร้องสิทธิ์ในร่างกายตัวเอง วี…แม้แต่ศักดิ์ศรีคุณก็ไม่มีเหลือแล้ว ไม่มีเหลือตั้งแต่คุณขายตัวแลกเงินของผม!” คำพูดของจิณะทำเอาหัวใจคนฟังปวดร้าว
จิณะคิดว่าถ้าธัญวรินทร์พูดดี ๆ ก็อยากจะเมตตาอยู่บ้าง แต่นี่ทำกิริยาที่เธอแสดงออกเหมือนรังเกียจเขานักหนา ถามจริงว่าผู้หญิงเห็นแก่เงินมีสิทธิ์จะมาพูดแบบนี้กับเขาหรือไง ไม่ได้รู้ตัวเองเลย!
ธัญวรินทร์ได้ยินก็พยายามบังคับทั้งใจและเสียงของตัวเองไม่ให้สั่น เธอมองหน้าจิณะด้วยความรู้สึกประเดประดัง มันทั้งอาย ทั้งโกรธ แต่ทำอะไรไม่ได้เลยนอกจากก้มหน้าน้อมรับทุกคำพูดและการกระทำที่ร้าย ๆ ของเขา
“แม่ผมอยากจะอุ้มหลานและคุณก็ไปรับปากท่าน! แถมแม่ของหลานท่านก็จะเอาแค่คุณ! ในเมื่อคุณทำให้แม่ผมรักนักรักหนา ทำไมคุณไม่ทำให้ผมรักคุณบ้างล่ะ ผมใจดีกว่าแม่หลายเท่าเลยนะวี” จิณะยังคงยียวนต่อ
ธัญวรินทร์รู้แล้วว่าจิณะพูดเรื่องอะไร เขาคงไปรู้เรื่องที่เธอตกลงกับแม่ของเขา พอรู้ก็มาระเบิดลงอยู่ตรงนี้
“งั้นเราจะหย่ากันเลยไหมคะ?” ธัญวรินทร์บอกตัดบทเพื่อที่จิณะจะได้จบสักที ถ้าเขาจะมาแหย่ให้เธอประสาทเสียจนฟอร์มหลุดแน่นอนว่าตอนนี้เธอหลุดแล้ว เธอโมโหและไม่อยากต่อปากต่อคำกับเขาอีก
จิณะแสยะยิ้มร้ายกาจ สายตาที่เขามองเธอเหยียดหยามไม่ปิดบัง ธัญวรินทร์ก็คือผู้หญิงหน้าเงินคนหนึ่งนั่นแหละ!
“เงินสิบล้าน คุณใช้มาสองแสนเองนะแล้วอะไรทำให้คุณปีกกล้าขาแข็งขนาดนี้วี ผมคิดไว้อยู่แล้วว่าไอ้ที่ตีหน้าซื่อ ๆ ธาตุแท้คุณมันแบบนี้ ถ้าแม่ผมมารู้ว่าผู้หญิงที่เขาหาให้ลูกชายและบอกว่าดีนักดีหนาแท้จริงเป็นคนแบบไหนท่านคงจะเสียใจน่าดู”
คำพูดของจิณะทำเอาธัญวรินทร์โกรธจนมือไม้สั่น ริมฝีปากของเธอสั่นระริก กระบอกตาร้อนผ่าว พ่ายแพ้อ่อนแอให้กับคำปรามาสร้าย ๆ ของเขา
“รับปากอะไรใครไว้ทำหน้ามึนจำไม่ได้ คุณนี่มันสุดยอดจริง ๆ” เสียงหัวเราะของเขาทำเอาเธอกลั้นน้ำตาไว้แทบไม่อยู่
เธอไม่ควรยอมให้เขาดูถูก แต่สิ่งที่จิณะพูดมันเป็นความจริงที่ธัญวรินทร์ปฏิเสธไม่ได้เลย แล้วเธอจะเอาอะไรไปเถียงเขากัน
ธัญวรินทร์ไม่แน่ใจว่าเรามาถึงจุดนี้ได้ยังไง จุดที่เดี๋ยวนั่งเดี๋ยวยืนทะเลาะกัน ตอนแรกมันก็ดี ๆ แล้วจุดระเบิดที่แท้จริงเรื่องนี้มันอยู่ไหน ตรงที่เธอไปโกหกแม่เขา หรือเป็นเพราะเธอไม่ยอมนอนกับเขากันแน่
“ถ้าคุณไม่คิดจะมีหลานให้ท่านก็ไม่ควรจะไปให้ความหวังแม่ผมแบบนั้น…หนึ่งปี คุณคิดว่าไอ้เหตุผลควาย ๆ พวกนั้นมันจะใช้ได้ผลหรือไง!” ธัญวรินทร์ตัวแข็งเมื่อจิณะเดินเข้ามาหยุดอยู่ตรงหน้าเธอด้วยท่าทีคุกคามอย่างเหลือร้าย
“อย่ามาใช้น้ำตาเพราะคุณไม่ใช่นางเอก! บอกมาสิว่าคุณไม่ได้รับปากแม่ผมว่าจะมีหลานให้ท่านหลาย ๆ คน รับปากโดยที่ผมไม่รู้เรื่องห่าอะไรเลย! ผมเป็นคนที่โดนด่าโดนมองไม่ดีอยู่คนเดียว! แล้วตอนนี้คุณมาทำเป็นรังเกียจผม! ถามหน่อยใครกันแน่ที่น่ารังเกียจ!” จิณะตวาดออกมาเสียงดัง ธัญวรินทร์เงยหน้ามองเขาขอบตาแดงก่ำ
ธัญวรินทร์รับปากไปส่ง ๆ กับแม่ของพวกเราและไม่คิดว่าเรื่องทั้งหมดมันจะมีปัญหาใหญ่ตามมาขนาดนี้
ส่วนจิณะซีเรียสเรื่องนี้มาก เขาโกรธที่เธอเป็นต้นเหตุทำให้เขาทะเลาะกับแม่ และแม่เขาต้องร้องไห้
แถมธัญวรินทร์ยังมีหน้ามาปฏิเสธเขาอีก ชายหนุ่มโกรธมากที่โดนปฏิเสธอย่างไร้เยื่อใย และสุดท้ายทั้งเรื่องแม่งมีเขาที่เหี้ยอยู่คนเดียว!
“ในขณะที่คุณได้ทุกอย่างและไม่เสียอะไรไปสักอย่างเดียว ผมเป็นคนที่สูญเสียทุกอย่างตั้งแต่ได้แต่งงานกับคุณ! ผมเป็นคนเดียวที่เหี้ย…คุณแม่งเป็นคนดีตายห่าเลยวี!” มือหนาคว้าต้นแขนเธอและออกแรงบีบ
“ผมเคยบอกคุณแล้วให้รักษาคำพูดตัวเองให้ดี นั่นเป็นเรื่องที่ผมขอคุณอยู่เรื่องเดียว แต่ในเมื่อคุณไม่มีปัญญาจะรับผิดชอบคำพูดตัวเอง คุณก็ต้องเป็นคนที่รับผิดชอบเรื่องทั้งหมด!!”
จิณะรั้งร่างเล็กของหญิงสาวเข้ามาหาตัว ธัญวรินทร์ขบริมฝีปากที่สั่นระริกไว้ เขามองลึกเข้าไปในดวงตาสีเข้มที่มีหยดน้ำสีใสคลอหน่วยเต็มขอบตา แต่เขาไม่มีแม้แต่ความสงสารหรือเห็นใจผู้หญิงคนนี้สักนิดเดียว!
“อยากจะกลับไปหมดตัวอีกรอบไหม? ถ้าไม่! ก็หัดทำตัวดีหน่อย!” ไม่มีความล้อเล่นในแววตาของจิณะอีก เขาทิ้งคำพูดนั้นไว้ก่อนจะกลับออกไปทันที
จิณะออกไปแล้วพร้อมกับบาดแผลฉกรรจ์ในจิตใจของธัญวรินทร์ น้ำคำร้าย ๆ สายตาดูถูกเหยียดหยาม เขากดเธอมิดแบบจมดินไม่ต้องเผยอหน้าขึ้นมา
เธอรู้อยู่แล้วว่าคนแบบจิณะเวลาดีก็ดีใจหาย เวลาร้ายเขาก็จะเป็นแบบนี้ เธอลืมไปว่าผู้ชายคนนี้รักแม่เขามาก
สิ่งที่เขาพูดมันสับหัวใจเธอให้แหลกเป็นชิ้น ๆ เธอไม่เคยคิดว่าตัวเองเป็นฝ่ายถูกกระทำ และรู้ตัวดีว่าเป็นคนเห็นแก่ตัว ธัญวรินทร์ไม่ได้อยากหลอกแม่ของเรา ไม่ได้ตั้งใจจะให้ความหวังใคร แต่เมื่อพูดไปแล้ว คำพูดมันก็เป็นนายเรา
เสียงเคาะประตูดังขึ้นธัญวรินทร์ยกมือขึ้นเช็ดน้ำตาที่ไหลริน เธอเอ่ยปากอนุญาตให้ผู้ช่วยเข้ามาได้ และใครที่เห็นหน้าเธอตอนนี้ก็รู้ว่าร้องไห้อยู่
“คุณวีจะให้เลื่อนนัดหมอคีย์ไหมคะ” ธัญวรินทร์ส่ายหน้าก่อนจะขอตัวจัดการตัวเอง ยังไงงานต้องมาก่อน และเธอคงไม่มีเวลาจะมานั่งเสียใจ
